sponsor gezocht

In Sarmasu woont Letitia Caspar. Ze zorgt als 54-jarige weduwe voor haar 90-jarige oma die verlamd op een bedbank haar dagen vult met liggen. Er woont ook nog een dochter van Lettia met twee dochters bij hen in. 

Dinsdag 28 nov. Vanmorgen zijn we rond half acht vertrokken naar Sibiu waar we kleding lossen bij een diabetesvereniging. Deze vereniging wordt ook financieel ondersteund door onze stichting. Geert en Sjikke brengen ondertussen nog een aantal pakketten naar het contactadres in Sibiu. Dit adres is voor de vrachtauto slecht te bereiken. De moeilijkheid is hier het parkeren. Onze route gaat verder naar Agnita. Ons losadres is het plaatselijke ziekenhuis. Alle middelen die zijn ingezameld op medisch gebied gaan naar dit ziekenhuis en tevens ook financieel krijgen ze ondersteuning. Ons laatste losadres voor vandaag is tevens ons verste adres. De teller staat dan op 2400 km. Codlea is een plaats in de buurt van Brasov, dit is de bekendste wintersportplaats van Roemenië in de bergketen van de Karpaten. Vanaf hier rijden wij naar Sarmasu, een rit van ongeveer 5 uren. Sarmasu lossen we morgen om 9 uur, de pakketten worden hier bij de auto gehaald. Wij rijden vandaag door een sprookjesachtige omgeving. Gisteren en afgelopen nacht is er plaatselijk tot wel 20 cm verse sneeuw gevallen, dus naar Hollandse begrippen code….alle kleuren. Toch hebben wij weinig last gehad en hoefden we de sneeuwkettingen niet gebruiken. Het is nu 16.45 uur en we rijden nog een paar uurtjes en zien morgen verder.

Woensdag 29 nov. Vanmorgen zijn we om 9 uur begonnen met lossen. Op de manier waar we ooit mee begonnen, pakketten direct uitgeven achter de auto. Het probleem is wel dat je dan lang staat te lossen. Mensen staan achter de auto en weten dat ze iets krijgen, de namen worden van te voren opgelezen. Bij de uitgifte van de pakketten moeten ze tekenen voor ontvangst. Rond 10.30 uur zijn we klaar maar kunnen we nog niet vertrekken, ook wij hebben ons te houden aan het rijtijdenbesluit. Omdat we niet binnen 6 x 24 uur op en neer kunnen rijden, hebben we een verplichte rusttijd van 24 uur. We hebben de vrachtauto gisteravond om 19.10 u neergezet op de losplek en konden dus zonder een meter te rijden wel lossen. Wij wachten nu tot 19.15 uur en rijden dan naar ons volgende losadres. Omdat we eigenlijk alleen maar lossen en rijden is dit wel even een rust moment. Dus wandelen door Sarmasu en even door de wijken waar het asfalt ophoudt en kijken hoe deze mensen leven en zich redden. Het asfalt houdt ook daadwerkelijk op en is het blubber en nog eens blubber. Als je geluk hebt kun je het trottoir volgen welke 1 tegel breed is. We hebben hier in Sarmasu afscheid genomen van Geert en Sjikke. Zij kwamen hier vandaag met medicijnen, geld en financiële ondersteuning van het naast gelegen ziekenhuis. Overigens, ook Sjikke maakt een verslag van hun werkzaamheden. Haar verslag leest u dagelijks hieronder.

Donderdag 30 nov. Gisteren mochten we i.v.m de rijtijdenwet pas om 19.15 uur weer rijden. Rond half negen kwamen we aan bij ons losadres in Gura Ariesului. Hier lossen we dan nog en blijven er overnachten. Vanmorgen beginnen we aan onze laatste dag in Roemenië. We vertrekken rond half acht en hebben dan nog 2 losadressen. In Turda zijn we snel klaar als blijkt dat de Engels sprekende zoon aan het werk is. Met moeder is het moeilijker te communiceren. Zij spreekt vloeiend Roemeens en ik nog steeds niet. Ons laatste losadres is in Floresti en we vertrekken rond 10.00 u richting de Hongaarse grens. Met veel files rond de grotere plaatsen schiet het niet erg op en om 14.20 uur mogen we aanschuiven. Er staat op dat moment een rij van 6 km aan vrachtauto’s te wachten om de grens te passeren. Dit zijn acties van de Hongaarse douane, want je rolt zo zonder problemen Roemenië uit. Maar gelukkig komt ook aan dit wachten een einde en zijn we na precies 4 uur wachten in Hongarije. We gaan nu nog wat kilometers proberen te maken.

Vrijdag 1 dec. Na het grens oponthoud van gisteren, gaat het vandaag voorspoedig. We rijden zonder problemen door Hongarije, Slowakije en Tsjechië. Alleen als we rond 14.00 uur rond Praag rijden hebben we enige vertraging. Wij rijden een eind Duitsland in en we hopen morgen in de loop van de dag weer thuis te zijn. Spannend rond deze tijd is altijd het weer. We hebben veel regen gehad, veel sneeuw en zo nu en dan mist en op de terugweg een heerlijk zonnetje. We kunnen dan ook terugkijken op een geslaagde rit zonder veel problemen.  Gerrit en Herke

Zaterdag 2 dec. Rond 13.00 uur is de vrachtwagen weer netjes afgeleverd bij de verhuurder in Akkrum.

Verslag begeleiding:

De autoruiten zijn bevroren als we om 7 uur uit Joure vertrekken voor de begeleidingsrit. Na deze koude start belanden we in de Duitse regen en gedurende de dag wordt het eigenlijk niet meer helemaal droog. Onze reis gaat voorspoedig zonder noemenswaardig fileleed. Als we rond half 5 de grens met Oostenrijk passeren is het erg donker en regent het flink. Dat maakt het rijden er niet leuker op, maar het gaat vlot. Het is kwart over 8 als we in Hongarije aan de warme maaltijd zitten. Op ons vaste overnachtingsadres is nog wel een bed en daar genieten we van een heerlijke nachtrust.

Zondag 26 nov.  Het was zwaar bewolkt, maar droog toen we vanmorgen om 7 uur aan het ontbijt zaten. Dat duurde helaas niet zo lang, want al voor 10 uur vielen de eerste regendruppels en het is nog niet weer droog geweest. Het ging ondanks de regen en de Hongaarse wegwerkzaamheden (ooit hopen we hier over een vierbaansweg te rijden) voorspoedig en iets later dan gewend waren we in ons vaste restaurantje voor een kop soep. Rond half twee waren we bij de Roemeense grens waar het ook allemaal erg vlot ging. In Roemenië was het toen al half 3 en met dit weer was het al bijna schemerig. Het was hier vandaag zelfs code geel in verband met zware regenval. Dat hebben we gemerkt. Onze eerste bestemming was de bank in Cluj. Aangezien onze vaste contactpersoon voor het regelen van het geld, momenteel in Nederland is, zou het geld bij de bank voor ons klaarliggen. Maar Roemenië zou Roemenië niet zijn, als er niet ergens iets mis ging; we konden geen geld krijgen. Dus hebben we met onze pinpassen eerst maar wat opgenomen en hopen we voor morgen op meer succes. We konden dus ook niet geldenveloppen vullen. Voor de eerste drie losadressen is het klaar en morgen gaan we opnieuw een rondje banken doen. Nu wachten we nog even op de vrachtwagenchauffeurs en dan is het weer bedtijd. Morgen wacht weer een drukke dag waarop de eerste sneeuw voorspeld wordt. We gaan het zien!

Maandag 27 nov. We starten om 7 uur met het ontbijt. De eerste bestemming is Cornesti waar de bestelde voedselpakketten klaar staan. Het regent nog steeds als we daar om half 9 arriveren. Na een controle kan de Roemeense auto geladen worden en gaan wij naar Sighisoara om ons geluk bij de bank te beproeven. Een vriendelijk en Engels sprekend meisje regelt geld voor ons, wat een meevaller! In Albesti kunnen we alle geldenveloppen vullen, al is het door de ongebruikelijke coupures wel even meer rekenwerk dan gewoonlijk. Vervolgens verdelen we de medicijnen. Ieder transport bestellen we voor een slordige €1000 medicijnen bij een apotheek. Hiervoor hebben we de medicijnpot. Armlastige gezinnen in Roemenië mogen een recept inleveren en als dat klopt, regelen we bij een Roemeense apotheek de medicijnen. Een bijzonder project, want veel gezinnen hebben geen geld voor medicijnen en alleen op deze manier kunnen we hen nog enige kwaliteit van leven bieden. De mensen hier begrijpen niet dat we in Nederland onze medicijnen van de ziektekostenverzekering "krijgen". Die kent men hier ook wel, maar medicijnen vallen daarbuiten. Helaas zien we dat de inkomsten voor de medicijnpot teruglopen. Tot nu toe hebben we gelukkig nog geen "nee" hoeven verkopen, maar dit dreigt in de toekomst wel te moeten gebeuren. Iedere bijdrage voor dit project is van harte welkom! De mannen van de vrachtauto gaan door terwijl wij nog wel een poosje zoet zijn met onze klussen. We volgen daarna de vrachtauto naar Dumbraveni, Medias en Velt. De regen is gestaag veranderd in sneeuw en daar wordt het niet beter van...... In verband met de sneeuw proberen we de gezinnen naar de contactpersonen te laten komen in plaats van dat wij hen bezoeken. De wegen zijn veranderd in modderpoelen en met de sneeuw daar overheen is het zo goed als onbegaanbaar. Het is al aardedonker en sneeuwt flink als we Copsa Mica verlaten op weg naar Sadu. Het wordt een spannend ritje met een maximum snelheid van 50 kilometer en sneeuw, mist en regen.......... Om 7 uur zijn we blij dat we in Sadu zijn. In de sneeuwbuien wordt de vrachtauto gelost en dan laten we ons de warme maaltijd weer goed smaken. Na het eten praten we nog gezellig bij met ons gastgezin. Morgen weer een nieuwe dag.

Dinsdag 28 nov. De wereld is wit in Sadu als wij om 6 uur ontwaken. We ontbijten samen met de chauffeurs en brengen dan onze gastvrouw naar haar werk in Cisnadie. De wegen zijn gelukkig schoon, hoewel het nog steeds licht sneeuwt. In SIbiu zijn de chauffeurs aan het lossen bij de diabetesvereniging en laden wij onze auto vol met de pakketten voor het losadres in Sibiu. Deze brengen we bij haar de trappen omhoog en daarna keren we weer terug bij de dames van de DIA-SIB. Hier ondersteunt de stichting met kleding, medische goederen en geld. De dames zijn erg dankbaar. Wij slaan (door eerdere ervaringen verstandig geworden) beleefd de koffie af en eten een warm broodje met een glas water. Daarna zetten we koers richting Agnita, onderweg genietend van een prachtig wit landschap. Hier zijn de chauffeurs al aan het lossen bij het ziekenhuis en geven wij het geld voor melkpoeder en levensmiddelen af. De chauffeurs gaan naar Codlea en Sarmasu waar wij hen woensdag zullen ontmoeten en wij vervolgen ons eigen programma. Allereerst kopen we in opdracht van een sponsor een wasmachine die ook in Velt (zonder waterleiding) gebruikt kan worden. Een masina de spalat simplu is op veel plekken niet meer verkrijgbaar, maar wij weten in Agnita nog een adres. Met enig passen en meten krijgen we de machine in onze auto. Onderweg naar Dirlos nog steeds prachtige beelden van een besneeuwde wereld. In Dirlos hebben we een gezin van de wachtlijst op het programma staan. Na wat zoeken bereiken we de achterkant van Dirlos. De armoede is hier voor het opscheppen, wat een ellende.... Straten vol modder en huisjes die de naam huis nauwelijks verdienen. In de straat waar we moeten zijn, is zoveel modder dat we er te voet niet eens in durven. We besluiten dat we hier in juni (als het droog is), maar eens terug moeten keren en overtuigd van het feit dat hulp in deze dorpen nog steeds meer dan nodig is, gaan we naar Velt. Hier maken we iemand enorm blij met de wasmachine. Tranen van vreugde, helemaal als ze later ook nog eens een tas met levensmiddelen van ons krijgt. Voor een ander gezin kopen we ook een tas met levensmiddelen. Deze familie heeft een sponsor die in de afgelopen twee transporten niets gestuurd heeft. Voor de families in Roemenië is het onduidelijk waarom ze niets krijgen. Deze familie heeft gisteren tot laat in de avond gewacht op het pakket wat er niet was en ook hier tranen omdat ze de hele herfst al op levensmiddelen hebben gewacht. Gelukkig kunnen we ook hier voor tranen van vreugde zorgen door hen te verblijden met een tas vol levensmiddelen. We nemen -toch wel enigszins onder de indruk- afscheid en bezorgen bij een familie in Bazna nog wat levensmiddelen, twee kussens en een dekbed. Een van de kinderen stopt het hoofd in het dekbed, wat haar een waarschuwing van haar zusje oplevert; weg met je snotneus in onze nieuwe dekens. De moeder vertelt dat ze een voedselpakket hebben gekregen. Ze heeft een pak meel en een fles olie weggestopt voor de Kerst. Ze bewaart het boven en wil er dan pannenkoeken voor de kinderen van bakken. Het ontroert me hoe ze vol trots vertelt dat ze ook nog een Kerstpakket (een voedselpakket uit de Oudehaske-actie) heeft gekregen...... Het valt ons op hoe koud de kinderen zijn. Hier brandt alleen in de middaguren maar even de kachel en zelfs de 12-jarige zoon die de hele dag bij een boer gewerkt heeft en steenkoud thuis komt, kan nergens opwarmen dan in bed. Wat een armoede, wat een ellende. Daar worden zelfs wij even koud van. Ons laatste adres van vandaag is Gura Ariesului. Hier komt morgenavond de vrachtauto met de pakketten en brengen wij nu alvast de geldenveloppen, de medicijnen en het geld voor het broodproject. Onderweg kopen we nog een tas met boodschappen voor het gastgezin. Eenmaal in Gura (het is dan allang aardedonker) rond 6 uur is het een vernieuwd weerzien met vrienden. De hoogzwangere schoondochter is vandaag jarig en kan bijna niet wachten tot ze morgenavond uit de vrachtauto een kinderwagen krijgt. Het is vertrouwd gezellig en na een dag vol emoties is dat meer dan welkom.

Woensdag 29 nov. De wekker is inmiddels vastgeroest op kwart over 6. Het eerste probleem van de dag is het ontbreken van het licht in de douche. Dat is behelpen met het licht van de telefoon en voor Geert een keer het scheren overslaan.... Na het ontbijt maken we de auto ijsvrij en de ramen een beetje schoon. Het is onbewolkt, maar wel koud. We gaan naar Sarmasu waar het lossen inmiddels in volle gang is. Het eerste wat we te horen krijgen is dat vanmorgen onze vriend Dorin is overleden. In de afgelopen jaren leefden we mee met deze jonge man en de huidkanker die langzaam maar zeker beslag van zijn lichaam nam. In juni was hij nog hoopvol, maar daarna ging het toch bergafwaarts. In september vertelde hij dat hij bij de dag leefde en vanmorgen is hij overleden. Hij was de steun en toeverlaat voor de mensen uit de zigeunerbuurt en achter de auto valt dan ook regelmatig zijn naam. Vreugde voor veel mensen die iets krijgen wat ze niet verwacht hadden. Zo komt er een bed uit de auto voor een vrouw die thuis haar zieke moeder verzorgt. Een bed? Ze schreeuwt van pure blijdschap en kan bijna niet geloven dat het echt voor haar is. Ik voel me beschaamd als ik bedenk dat het een bed was wat we toch al in onze loods hadden staan en waar ik min of meer klakkeloos een code op heb gezet. De vrouw stopt niet met ons te bedanken en aan iedereen die het maar wil horen, vertelt ze dat ze een bed heeft gekregen. Groot is ook de vreugde bij een gezin wat in juni van dit jaar brand heeft gehad. Ook voor hen zijn er bedden en wat kinderbedden. Het kleinkind van 5 slaapt op de grond vertelt de geëmotioneerde vader. Ik word overladen met zoenen en echt hij gaat iemand zoeken die een brief voor hem kan schrijven om de stichting te bedanken. Later hoor ik van iemand dat ze in het weer opgebouwde huis niet eens een tafel en stoelen hebben. Ik beloof mezelf dat we dat voor het komende transport maar moeten gaan regelen... Maar er is ook verdriet. Een vrouw bij wie ik in het verleden al eens thuis haar zieke echtgenoot bezocht, komt ook naar de vrachtauto. In haar portemonnee een keurig briefje met naam en adres van haar sponsor. Ze krijgt geen pakketten (meer?). Waarom niet, nu ze het naar overlijden van haar man zo hard nodig heeft, vraagt ze me. Ik probeer uit te leggen dat In Nederland sponsors het soms ook financieel moeilijk hebben en dan niet meer kunnen ondersteunen, maar in de kou van Sarmasu voelt dat als een zwaktebod. Ik bedenk maar weer eens hoe belangrijk het is dat een sponsor laat weten dat er geen pakketten meer komen. Deze mensen verliezen niet alleen hun pakket, maar ook het contact met voor hen goede vrienden...... In het ziekenhuis praten we even met de dokter die ons even kort over zijn problemen vertelt. Dankzij onze financiële ondersteuning kunnen ze hier nog bloedonderzoeken doen. Maar aangezien de prijs hoog is, zijn er per week maar 5 testen uit te voeren. Je moet dus heel goed weten voor welke patiënt je de keuze maakt om je dure test te doen. Wat een afwegingen, zaken die bij ons niet voor te stellen zijn. Net als altijd zijn ze hier ook weer erg blij met de medicijnen. Het is een gedreven arts die gaat voor zijn eigen bevolking. Terloops vertelt hij ons dat hij zelf al jaren slaapmedicatie gebruikt omdat hij anders niet slaapt. De spanning is letterlijk te hoog opgelopen. We nemen afscheid van de mannen van de vrachtauto en reizen verder naar Sighisoara. Hier wonen sinds enkele dagen onze vrienden uit Sovata, de familie Varga. Ze zitten nog letterlijk middenin de verhuizing. We praten even kort bij en beloven terug te komen als alles klaar is. Het laatste adres van vandaag is het kindertehuis in Oderheiu. Hoewel het vandaag een zonnige dag is, ligt er hier nog heel veel sneeuw, al is de weg gelukkig schoon. De pakketten voor het tehuis zijn maandag al gekomen en de spullen al uitgedeeld. Ze zijn er weer erg blij mee en ontzettend dankbaar. Dankzij vele giften die we voor het kindertehuis krijgen, kunnen we hen deze keer ook een bijdrage geven voor de gasrekening. Net als andere jaren is het koud in het tehuis, de kachels staan alleen 's morgens maar even aan. Zowel de kinderen als de zusters lopen warm aangekleed rond, sommige kinderen hebben zelfs binnen de muts op en hun winterjas aan. We nemen afscheid en zoeken ons vaste pension weer op waar gelukkig nog wel een bed voor ons is. Rond half 8 zitten we hier aan tafel voor een heerlijke warme maaltijd en dan duurt het niet lang meer voor we ons gereed maken voor een heerlijke nachtrust!

Donderdag 30 nov. Voor het eerst deze week duurt de nacht langer dan 8 uur. Heerlijk! Ook de douche is meer dan welkom. Na een lekker ontbijt rijden we naar Mitresti om daar de Musca's te bezoeken. Onderweg slaan we eerst nog de nodige boodschappen voor hen in. De situatie verandert er niet echt, wel lijkt het huis langzaam maar zeker verder in te storten en liggen ze inmiddels wel op een echt bed. We laten hen verheugd achter en gaan verder naar de familie Kroon in Floresti. Dat is nog wel een tocht van enkele uren en rond het middaguur hebben we de sneeuw weer achter ons gelaten en komt er weer regenwater uit de lucht. Het wordt een ziekenbezoekje want Marien zit momenteel in de lappenmand. Na een kop heerlijke Nederlandse koffie en even gezellig bijpraten gaan we door naar Oserhei waar de laatste pakketten nog bezorgd moeten worden. Het is dan al weer aardedonker en al 6 uur voor we daar arriveren. Om 8 uur schuiven we aan in de file voor de grens. Voor ons valt dat mee, maar voor de vrachtwagens staat er een rij van bijna 4 kilometer. Wij zijn in een half uurtje Hongarije weer binnen en dan is het zomaar weer half 8. In Beret bespreken we een kamer op ons vertrouwde plekje en daar laten we ons de warme maaltijd weer goed smaken.

Vrijdag 1 dec. Na opnieuw een heerlijke nacht staat de wekker op 7 uur. Vandaag draait het vooral om kilometers maken. Het is zonnig, enkele graden boven nul en de wegen zijn schoon. Rond half 3 passeren we de Oostenrijkse grens waar we stapvoets langs een controlepost mogen rijden. In Oostenrijk ligt er nog veel sneeuw en is het op plekken erg mistig. Dat rijdt vervelend, maar we schieten wel lekker op. Omstreeks 4 uur staan we een poosje in de file en daarna wordt het al snel donker. We vinden het wel goed voor vandaag en zetten om half 7 de auto stil in het Duitse Iggensbach waar we genieten van een heerlijke maaltijd met een lekkere pot..... Morgen nog de laatste kilometers. 

Zaterdag 2 dec. Na een verkwikkende nachtrust zitten we om half 8 aan het ontbijt. Het heeft vannacht flink gevroren, maar de voorspelde mist valt mee en het is al snel zonnig. Zonder oponthoud kunnen we lekker doorstomen. Rond het middaguur is het gedaan met de zon en wordt het mistig en ook wat regenachtig. We staan maar één keer stil vanwege het Duitse "stockende Ferkehr" en naderen al snel de Nederlandse grens. Onderweg praten we nog even na over de belevenissen van de afgelopen week. Het is allemaal goed gegaan en we hebben weer heel wat gezinnen blij kunnen maken. Als we om 5 uur in Joure aan een echte Nederlandse maaltijd zitten, constateren we dat we weer genoeg enthousiasme en energie hebben opgedaan om ook in het nieuwe jaar de schouders er weer onder te zetten. We hopen dat u ook in 2018 weer mee wilt helpen! De eerstvolgende inzameling zal dan zijn in het weekend van 16 en 17 februari. Tot dan!

Geert Binnema en Sjikke Havinga