zondag 30 september. Het was gisteravond, dus vanmorgen, half één toen we ons hotel in Mosonmagyarovar in Hongarije bereikten. Echt wel tijd om te gaan slapen.  Als de wekker vanmorgen om even over zeven afloopt, dan heb je even moeite om wakker te worden. Vandaag rijden we verder richting Roemenië. Het weer is prachtig en het gaat voorspoedig. We komen aan om twee uur bij de Roemeense grens. Na de gebruikelijke ID- kaartcontrole kunnen we zonder problemen door. We verzetten de klok een uurtje en gaan om half vier richting Floresti, een voorstad van Cluj Napoca. Hier ontmoeten we Marien en Yvonne Kroon. Marien is gemachtigd om voor onze stichting geld van de bank te halen. Zo kunnen de gezinnen die door Nederlandse hulp financieel gesteund worden, dit overhandigd krijgen in de Roemeense valuta de Lei. We vertrekken rond half zeven naar ons overnachtingshotel in Ungheni, dit is ruim anderhalf uur rijden. Het eerste werk is dan het verdelen van het gehaalde geld .En dan een verfrissend pilsje en een goede maaltijd. Dat is er gisteren een beetje bij in geschoten.

 

maandag 1 oktober. Vandaag starten we onze dag door mijn Grietje te feliciteren met haar verjaardag. Na een prima ontbijt vertrekken we naar Valureni, een klein half uurtje rijden. Hier controleren we de 300 in Roemenië gemaakte voedselpakketten op aantal en steekproefsgewijs op houdbaarheidsdatum. Na een kop koffie en even  bijpraten gaan we naar Albesti en hier halen we de in Roemenië ingekochte medicijnen op. Samen met de ingezamelde medicijnen vanuit Nederland krijgen veel mensen deze omdat ze deze in Roemenië niet kunnen behalen. Daarna gaan we voor 100 euro boodschappen halen in opdracht van een sponsor, die het geld heeft verkregen door middel van pompoenverkoop. In Dumbraveni lossen we deze weer bij het contactadres. Zij verdeelt deze boodschappen onder de armste gezinnen. Vervolgens gaan we naar Medias en Velt. We overhandigen op deze plaatsen het geld voor de broodprojecten plus de medicijnen. In Medias komen we de chauffeurs weer tegen, die dan al op een drie plaatsen hebben gelost. In Copsa Mica gooien wij onze tassen in de vrachtauto om ruimte te pakken voor pakketten voor de Diabetesvereniging in het centrum van de stad Sibiu. Dan hoeft de vrachtauto de stad niet in. Hierna zitten onze werkzaamheden voor vandaag er op. Wij zijn nu uitgenodigd om te komen eten bij Aura, met haar begon onze kennismaking met Roemenië in 1991. Na de maaltijd rijden we verder naar Sadu. Hier is inmiddels de vrachtauto al gelost en zitten de jongens al aan een biertje. Bijzonder is het dat er bij Aura en bij Claudia (ons overnachtingsadres) werd gezongen voor Grietje haar verjaardag en dat beide dames ook ieder nog een verjaardagstaart hadden gemaakt. Een mooie viering van Grietje haar verjaardag. Aura en Claudia bedankt voor deze verrassing.

 

dinsdag 2 oktober. Onze werkzaamheden zijn nog niet gedaan, dus vanmorgen vroeg ontbijt en weer op pad. Nu naar het ziekenhuis in Agnita. Hier brengen we de medicijnen die in Nederland zijn ingezameld plus alles op medisch gebied dat er in Nederland is binnengekomen. Ook brengen we hier een simpele keukenmachine waar om ze hadden gevraagd en 500 euro voor de inkoop van melkpoeder voor de babyafdeling. Wij gaan weer verder en de reis voert ons naar Medias. Hier is een bejaardentehuis dat om hulp heeft gevraagd. Wij gaan eens kijken wat voor hulp hier nodig is. Het tehuis is helemaal nieuw en wij weten in eerste instantie niet wat hier nodig is. Een bewoner, gepensioneerd patholoog anatoom, helpt ons met de vertaling in het Duits. Het is een prachtig nieuw tehuis met mooie kamers en mooie badkamers met wc. Alles is wel nieuw maar men moet in de douchecabine stappen (hoge drempel) en de wc zit in een klein hoekje. Er is geen rekening gehouden met mensen die slecht ter been zijn of zich in een rolstoel verplaatsen. Een probleem zijn de matrassen. Veel bewoners zijn incontinent en alles trekt in de matrassen. Dus binnen de kortste keren moeten er nieuwe matrassen komen. De vraag is dus of wij aan ziekenhuis matrassen kunnen komen en er is gebrek aan rollators. De bewoners willen graag gekleurde lakens i.p.v. witte, zij willen het gevoel hebben dat het hun thuis is en niet de indruk krijgen in een steriel wit ziekenhuis te vertoeven. De gepensioneerde bewoner ontvangt € 475 aan pensioen. Hij krijgt er volledige verzorging en de 20 euro die overblijven, is hij kwijt aan medicijnen. Voor een arm gezin kopen we een langzaam wasmachine in opdracht van een Nederlandse sponsor. Deze zijn bij ons niet meer te koop. De mevrouw is in tranen, haar man ligt in het ziekenhuis met een hernia, maar ze moet eerst 1000 Lei (±€ 220) betalen voor zij gaan opereren. Dan gaan we nog naar een gezin waarvan de moeder niet thuis is. De dochter van 13 jaar laat vol trots de kleding zien die ze met dit transport heeft gekregen. Bij een andere familie moeten we kijken hoe de situatie op dit moment is. Wij komen in een kamer in een flat en wij en de vrouw des huizes beginnen spontaan te hoesten, we zijn direct naar buiten gegaan. Het bleek dat ze net een spuitbus had leeggespoten tegen ongedierte. Onze laatste opdracht voor vandaag is een oude mevrouw in de plaats Vel. Haar Nederlandse sponsor wil graag een brief van haar, maar de mevrouw is oud, doof, bijna blind en analfabeet, dus heeft ze niet de mogelijkheid een brief te schrijven. Wij gaan verder naar ons  overnachtingsadres in Gura Ariesului. Hier arriveert rond 20 uur de vrachtauto. We lossen de pakketten en laten ons de warme maaltijd daarna weer heerlijk smaken.

 

woensdag 3 oktober. Vandaag gaat onze bagage in de vrachtauto, hiermee creëren we ruimte in onze Ford Galaxy. Er is dan precies genoeg ruimte om de pakketten voor de plaats Turda in te laden. De vrachtauto wint hierdoor een uur en zelf ben ik in de gelegenheid om 2 (door mij) fout geloste pakketten van het junitransport weer op te halen en te brengen naar ons contactadres in Gura. Hierna rijden we naar Sarmasu waar de vrachtauto net zijn pakketten gelost heeft. Wij laden onze bagage weer over en nemen afscheid van Pieter en Johannes. Zij moeten op de route naar de grens nog op twee plaatsen lossen en hopen vanavond Roemenië te verlaten. Ondertussen brengen wij nog een bezoek aan het plaatselijke ziekenhuis. Verder moeten we nog een gezin bezoeken, dat voor de eerste maal pakketten heeft ontvangen en waarvan de sponsor graag de situatie binnen het gezin wil weten. Dit is mensonterend, het huis is vorig jaar deels afgebrand en met hulp van de burgemeester weer opgebouwd tot een groot "hondenhok" met drie kamers. Eén hok voor grootmoeder en een groter hok voor vader en moeder en nog eentje voor de dochter met twee kleine kinderen. Deze heeft net een kindje na 9 maanden zwangerschap verloren. De geur van brand heerst nog in het hele huis. Na nog een paar andere bezoekjes hier gaan we naar het kindertehuis in Odorheiu Secuiesc. De verwelkoming is bijzonder. Ze zijn ontzettend blij met de bedden die ze hebben gekregen en alle andere dingen. Emotioneel was, dat er net een jongetje van ongeveer 4 jaar was gebracht door zijn moeder. Hij was intens verdrietig en huilde. Wij gingen nog even naar de kapel en zagen hem daar weer huilend terug. Bijzonder en ontroerd zagen we dat hij werd getroost door een leeftijdgenootje. Een ander kind, dat er al een tijdje was, merkte op dat iedereen lief is en dat hij niet geslagen wordt en vooral dat hij alle dagen eten krijgt. Dan zeg je al snel  “scherp he die fischermanfrend". Het is zeven uur als we in ons hotel zijn en onze warme maaltijd bestellen. Na zo’n dag besef je hoe bijzonder het is dat je hulpverlening in Roemenië mag doen....

 

donderdag 4 oktober. Vandaag rijden we naar het dorpje Cotus. Een rondje door dit dorp geeft aan dat het overgrote deel hier straatarm is. Ik voel mij dan ook te bezwaard om in dit dorp foto’s te nemen. Wij bezoeken de plaatselijke school. Dit schooltje ondersteunen wij door leermiddelen te sturen en de kinderen krijgen iedere dag, dat ze op school komen van onze stichting een warme maaltijd. Van de overheid krijgen ze een ontbijt, tenminste een beker melk en een paar biscuits.  De onderwijzers zijn zeer gedreven, zij kunnen gemakkelijk een baan op een andere school krijgen, maar zij vinden dat ze in dit dorp nodig zijn. Als de kinderen door ziekte thuis blijven wordt er in diezelfde week nog actie ondernomen om te kijken waarom de kinderen niet op school zijn. De kleuterjuf zegt dat de kinderen brutaal en agressief zijn en niet luisteren als ze voor het eerst op school komen. Vol trots laat ze nu de klassen zien met deze kinderen enige jaren later. Leergierig en sociaal en van de agressiviteit is niets terug te vinden. De juf zegt: dit is waarom ik hier wil zijn, de kinderen uit armoede een kans geven. Wij verlaten Cotus en gaan richting huis. Op deze route leggen we vandaag nog een zestal bezoekjes af. Omdat deze niet allemaal aan de doorgaande weg liggen, gebruiken we Google Maps. Zo rijden we op de route van Ungheni naar de plaats Dirlos op een prima weg totdat het asfalt plotseling ophoudt. Wij volgen de routeplanner, maar de weg is plotseling een gravelpad door de bergen en na acht kilometer wordt het gewoon weer asfalt. In Medias gaan we op bezoek bij een familie met een dochter dat een waterhoofd heeft. Wij zorgen er al jaren voor dat dit gezin incontinentiemateriaal krijgt. Helaas is het kind nu op 15-jarige leeftijd overleden. Na nog een paar gezinnen te hebben bezocht, en informatie te hebben verzameld voor diegene die deze families ondersteunen, vertrekken we  voor de tweede keer deze week naar ons overnachtingsadres in Sadu. We zijn mooi op tijd, het is zes uur als we er aankomen. Nu nog even eten en bij een biertje wat napraten en morgen richting huis. Dan hebben we nog zo'n 2000 km af te leggen.

 

vrijdag 5 oktober. Vanmorgen zijn we vanuit Sadu vertrokken en via Arad Hongarije binnengereden. De reis ging goed, maar ons geplande hotel in Iggensbach (Duitsland) was vol en zodoende zijn we een afslag verder in Deggendorf beland, waar we gaan overnachten.

 

Zaterdag 6 oktober. Vandaag is onze laatste reisdag. Gisteren zijn we gestopt in de Duitse plaats Deggendorf. Het was niet mijn beste dag, mijn zakdoek was mijn vriend, evenals de neusspray, paracetamol en slijmoplosser. Gelukkig gaat het vandaag al weer beter. Terugkijkend op deze reis, kunnen we stellen dat hij goed is verlopen. Maandag zijn we voor het grootste deel opgetrokken Johannes en Pieter, de vrachtauto dus, en dat verliep prima. Dinsdag zijn we nog met hun mee gegaan naar het ziekenhuis in Agnita. Hier waren ze ontzettend blij met de matrassen. Het daarna bezochte bejaardenhuis in Medias heeft volgens ons verder geen hulp nodig, alleen als wij ze blij kunnen maken met ziekenhuismatrassen  en rollators dan is dit misschien een eenmalige actie. Het kindertehuis is voor ons speciaal. Als je ziet dat daar een kind van 4 jaar wordt binnen gebracht door zijn moeder en het kind doet anders niet dan huilen, dan wordt je emotioneel. Dan zie je dat ook de leiding met betraande ogen staan te kijken en ontroerd het je als een leeftijdgenootje hem probeert te troosten door hem te omarmen. Het binnengebrachte kind komt uit Roemeens Moldavië uit een gezin waar drank en agressie aan de orde van de dag zijn, waarbij je dan moet bedenken hoeveel beter hij het gaat krijgen. Maar voor dit kind, hoe slecht de situatie thuis ook is, wordt vandaag weggeven en dat is bizar. Dat kunnen wij nauwelijks begrijpen. Hoe bijzonder dit huis is, blijkt uit het feit dat zeer veel kinderen, die nu volwassen zijn en een normaal leven hebben, jaarlijks terugkeren om de verjaardag te vieren van hoofdzuster Emilia. En ook dat er getrouwd wordt vanuit het huis omdat voor velen hierdoor een toekomst mogelijk is geworden. Mijn eerste bezoek aan het schooltje in Cotus is er eentje van respect voor de onderwijzers aldaar. Zij prevaleren deze school boven een school in de stad. Zij willen zich inzetten voor deze kinderen in dit straatarme dorp, een eind verwijdert van het asfalt. Verder bezoeken we deze week nog een aantal arme gezinnen en is het soms moeilijk te bepalen welke gezinnen hulp nodig hebben. Als we twee vergelijkbare gezinnen bezoeken zijn de verschillen al groot. Het ene gezin lijkt zich te berusten in de situatie en ze blijven bovenal lachen. Terwijl het tweede gezin zich met tranen in de ogen ons komt bedanken omdat we er alleen al willen komen kijken. Dat zij zich vooral zorgen maken om de twee kleine kinderen in het deels afgebrande huis. En dat opa zich zorgen maakt over de waterleiding, waar hij de burgemeester om had gevraagd.  Hij kan geen hulp meer verwachten was het antwoord. Hij had al bouwmaterialen gekregen. De waterleiding wordt een probleem als het gaat winteren bevriest deze. Maar wij zijn ondertussen weer in de westerse wereld en hopen tegen de avond weer thuis te zijn. Wij willen  jullie bedanken voor de vele reacties, wij vonden het leuk om dit met jullie te delen. Groet, Gerrit, Sjikke en Grietje.

 

Om 6 uur 's avonds zitten we weer aan de warme maaltijd in Sintjohannesga. Met een hoofd vol indrukken en moe van de lange en intensieve dagen. Maar vooral ook met een dankbaar gevoel dat we met uw hulp weer zo veel mensen blij hebben kunnen maken en gedreven om weer met volle energie in de voorbereidingen voor het laatste transport van dit jaar te stappen. De inzameling hiervoor zal zijn in de week van 2 en 3 november. We hopen u tijdens deze inzameldagen allen weer te mogen ontmoeten!

 

 

Verslag vrachtauto:

 zondag 30 september. De mannen met de vrachtauto zijn vrijdagmorgen vroeg vertrokken en doorgereden tot in Tsjechie. Hier hadden ze bij de grens weer iets nieuws. Het Mautkastje van het vorige transport, dat met een andere auto was uitgevoerd wilden ze niet innemen, omdat ze er niet het originele kentekenbewijs bij hadden. Hebben we altijd middels een kopie ingeleverd/geruild, want van een auto die je eerder gehuurd hebt, heb je uiteraard geen origineel kentekenbewijs. Zaterdagmiddag tegen half vijf bereikten ze de Roemeense grens en hier ging het ook weer niet vlot, De mensen van ANAF (antifraude-controle) hadden er weer zin in en wilde alle papieren van onze ontvangstadressen controleren op de juiste nummers. Na ruim een uur waren ze er klaar mee en mochten de mannen Roemenië in. Hier hebben ze vervolgens een overnachtingsplaats gezocht en waren vanmorgen om kwart voor tien in Albesti op de geplande bestemming. Hier moet de vrachtauto 24 uur stil staan en kan morgen om kwart voor tien dus het lossen beginnen.

 

maandag 1 oktober. Het lossen in Albesti, Dumbraveni, Medias, Velt, Copsa Mica, Sibiu en Sadu ging vandaag volgens de planning. Alleen even een verfrissend buitje en de onderwijzeres van de school was verbaasd dat ze zoveel schoolmeubels kreeg. Ze had echt om 40 setjes gevraagd, en die heeft ze gekregen, met daarbij nog twee bureautafels en twee bureaustoelen en nog twee kasten.

 

dinsdag 2 oktober. Vanmorgen om acht draaide de motor van de Daf weer en reden de mannen naar het ziekenhuis in Agnita. Hier brachten ze ook o.a. weer 25 heel mooie incontinentiematrassen naast de gewone pakketten, waarvan de administrateur van het ziekenhuis zorgt dat ze bij de mensen komen. Daarna losten ze in Codlea om vervolgens na een lange rit het kindertehuis in Odorheiu Secuiesc met een bezoek te verrassen. Hier brachten ze naast de gebruikelijke goederen, die normaal in Albesti worden gelost en ze zelf met hun busje daar weg halen, ook de 25 prachtige bedden met het bijbehorende beddengoed als matrassen, dekbedden, kussens en linnengoed. Ze waren daar erg blij mee. Vervolgens hadden de mannen een lange tocht voor de boeg om in Gura Ariesului hun overnachtingsadres te bereiken. Het is dan inmiddels acht uur, maar ze kijken terug op een geslaagde dag. 

Op de foto: moeder overste in het midden met twee zusters op en bij hun nieuwe aanwinst.

 

woensdag 3 oktober. Vanmorgen hebben onze chauffeurs eerst in Sarmasu gelost. Hier gaan de meeste pakketten direct naar de mensen, die bij de vrachtauto gekomen zijn. Anders neemt de contactpersoon ze mee naar huis, waar de mensen ze dan later weg kunnen halen. De pakketten voor Turda hebben de begeleiders van hun overgenomen, dus kunnen ze na Sarmasu rechtstreeks naar Floresti om vervolgens nog in Osorhei te lossen. Dan op weg naar de grens, en hier is het weer raak. Ze staan weer drie uur in de rij om door de controle te komen. Als ze dan in Berettyoujfalu zijn is het kwart voor tien Nederlandse tijd. (In Roemenië dus al kwart voor elf). Nu eerst maar lekker slapen en dan morgen op weg naar huis.

 

donderdag 4 oktober. Onze chauffeurs zijn vanmorgen om zes uur vertrokken en hadden vandaag een voorspoedige reis. Alleen wat oponthoud rond Praag, maar daar is het altijd wel druk. Om kwart oven zeven bereikten ze de parking in Nossen, een goede plaats voor de overnachting.

 

vrijdag 5 oktober. Na een voorspoedige laatste trip waren onze chauffeurs vandaag met een voldaan gevoel om vier uur weer thuis in Aldeboarn.

Joomla templates by a4joomla