Zondag. Onze chauffeurs zijn vanmorgen naar Albesti, het eerste losadres morgen, gereden. Hier hebben ze een verplichte rustdag, want de vrachtauto moet in het kader van het rijtijdenbesluit, 24 stil staan na zes dagen en aangezien de reis zeven dagen tijd vraagt, moeten ze een rustdag inlassen. Deze hebben ze op de zondag gepland, zodat ze de rest van de week het gehele transport achter elkaar kunnen afwerken. Vanaf morgen komt het verslag direct van de chauffeurs Sjoerd van der Meer en Johan Velt.

Maandag. Wanneer we wakker worden regent het. Dat is niet prettig omdat het hier met de vele onverharde wegen erg modderig op de wegen kan worden. En dat maakt de kans op slippartijen groot. De eerste dozen kleding zijn echter snel gelost. Zo ook de goederen voor het kindertehuis St. Joseph in Odorheiu Sequiesc, welke in Albesti gelost worden, waarna ze deze hier zelf met een busje vandaan halen omdat het te ver buiten onze route is. Het kindertehuis huisvest zo'n 150 kinderen en is geheel afhankelijk van hulpverlening. O.a. een groot deel van een in Nederland opgeven linnenkamer gaat hier naar toe. In Sighisoara voorzien we een kerkelijke gemeente van ongeveer 200 dozen kleding, waarna zij zelf zorgen dat het daar komt waar het nodig is. Bij ons volgende ontvangst treffen we een erg verdrietige vrouw aan. Haar man is al een flinke poos ernstig ziek. Ze geeft aan dat de dokter niets meer kan doen. Als je, zoals wij, deze mensen al 25 jaar kent, doet dat natuurlijk ook best wat met je. Ze waren altijd erg enthousiast en bereidwillig, ook voor de armzalige mensen. We lossen de goederen en mevrouw verontschuldigt zich dat er geen koffie en cake is. Vanzelfsprekend is dat wat ons betreft van geen belang en we begrijpen de situatie helemaal. De man ligt in bed en we mogen hem gedag zeggen...... Met gemengde gevoelens en betraande ogen laten we mevrouw huilend achter. In ons begeleidend team is een verpleegkundige. Ze heeft de man ook "gezien" en voor iets verlichting kunnen zorgen. In Medias bezorgen we bij een bejaardenhuis 50 matrassen. Alle verzorgers en verzorgsters komen naar buiten om mee te helpen. Wat een dankbaarheid. Bij het ontvangstadres horen we dat de chauffeur, die voor Tatarlaua de goederen haalt, ziek is. Zij is bereid om vanuit Medias de goederen daar te brengen. We vergoeden haar de te verwachten kosten. In Velt worden we door de plaatselijke jeugd geholpen en daadoor is ook hier snel gelost. We redden het zelfs nog om bij lichten in Copsa Mica onze spullen te bezorgen. Niet onbelangrijk want de verkeerssituatie is daar niet bijzonder veilig. Zo zijn we vandaag nog mooi op tijd bij ons laatste en tevens overnachtings adres in Sadu. Morgen weer een nieuwe dag.

Dinsdag. Vandaag gaat de wekker om half zeven. We ontbijten samen met de begeleiders bij ons gastgezin in Sadu. Een prima ontbijt, dat niet voor een hotel onder doet, mogelijk zelfs beter. Ons eerste adres is de diabetesvereniging Dia-Sib in Sibiu. Hier brengen we 200 dozen kleding. Wie lid is van de vereniging kan hier kleding halen, maar dat wordt wel keurig op de lidmaatschapkaart vermeld. Vervolgens rijden we naar Agnita en lossen bij het ziekenhuis ook de particuliere pakketten. De administrateur zorgt voor de verspreiding. Dan gaat onze reis door een bergachtig gebied naar Codlea. Het eersdte deel van de route is erbarmelijk slecht, waardoor we behoorlijk doorelkaar worden geschud, ondanks dat de Scania luchtgeveerde stoelen heeft. De pakketten worden in Codlea overgeladen in een bestelauto van een plaatselijke vervoerder. Hij zorgt voor het verdere vervoer. De bergen worden redelijk steil en we zijn blij dat de weergoden ons goed gezind zijn. Het is weliswaar zwaar bewolkt met zo nu en dan regen, maar geen sneeuw. Het is een behoorlijke rit vandaag, maar het is nog bijna licht als we in Gura Ariesului aankomen. Ons laatste losadres en verblijfplaats voor vanacht. Na gelost te hebben, staat er een overheerlijke maaltijd voor ons en onze begeleiders klaar. En natuurlijk een welverdiend biertje. Samen nemen we de dag door en wisselen we onze ervaringen uit. Intussen praten we ook over de dagelijkse Roemeense beslommeringen met ons gastgezin.

Woensdag. 1 December a.s. viert Roemenië de dag dat het 100 jaar geleden is, dat de eerste wereldoorlog is beëindigd. Dat het groots wordt gevierd blijkt o.a. door een overvloed aan vlaggen in ieder dorp en stad. Ook de monumenten worden opgepoetst en zien er netjes en feestelijk uit. We beginnen deze dag met het lossen in Sarmasu. Dit is nog de enige plaats waar de pakketten vanuit de vrachtauto direct aan de bevolking worden gegeven. Natuurlijk wel met behulp van een ontvangstadres. De namen worden opgenoemd en voor ontvangst van de pakketten moet worden getekend. En als men niet aanwezig is neemt de contactpersoon de pakketten mee naar huis en kunnen ze later gehaald worden. Al met al neemt deze manier wel iets meer tijd. Het is inmiddels met +1 graad een stuk kouder dan eerder deze week en we zien zo nu en dan ook wat sneeuwvlokjes dwarrelen. Het ziet er naar uit dat we net voordat de winter intreedt het land kunnen verlaten. In Sarmasu nemen we afscheid van onze begeleiders. Zij gaan nog een aantal bezoeken afleggen. Na de goederen in Turda gelost te hebben, en in Floresti overgeladen in hun busje, rijden we richting grens. We nemen uit voorzorg bij Route60 onze warme maaltijd; je weet nooit hoelang de wachttijd is om de grens te passeren. Wanneer nog in Oserhei de laatste goederen overgeheveld zijn in een plaatselijke bestelbus is onze trailer leeg. We sluiten vervolgens aan in een rij van zo'n twee en en halve kilometer wachtende vrachtauto's. Morgen laten we weten hoe lang het heeft geduurd. Tot morgen.

Donderdag. Het volstrekt nutteloze controle-"spelletje" van de Hongaarse douane kostte ons zeker twee en een half uur. Wel hebben we hier wel eens meer tijd verloren, maar het blijft een flinke ergenis. Vooral ook omdat de douaniers vaak onvriendelijk zijn. Een goedendag-groet komt er niet uit en na een stopteken worden we enkele minuten volledig genegeerd. Paspoorten worden gecheckt, evenals de kentekenbewijzen. Als ze zien dat de trailer leeg is mogen we verder. We stoppen voor de nacht bij een truckstop. Vanochtend rijden we in het donker met weinig verkeer al vroeg richting Boedapest. Er valt nu en dan wat sneeuw en de temperatuur is -3. Rondom Boedapest staat een flinke file, gelukkig voor ons, in de tegenovergestelde richting. Het wordt zelfs prachtig winterweer met een strak blauwe lucht. Vandaag hopen we via Slowakije enTsjechië Duitsland te bereiken en zo mogelijk een stuk Duitsland in te rijden. Onze missie is tot zover geslaagd. Morgen hopen we de combinatie weer schoon in te leveren. Waarvoor alvast dank aan truckwash TTS in Heerenveen. Wij hebben het (weer) met veel plezier gedaan. Ook nog zeker een woord van dank aan Scania Joure voor het gebruik van de truck. Top! (De mannen hebben vandaag de truckstop in Nossen bereikt om daar de nacht door te brengen).

Vrijdag. Vanmiddag om kwart voor vier bericht van de mannen gekregen dat ze voor de wasstraat van Truck en Car Cleaning in Heerenveen stonden, waar ze de combinatie kostenloos mochten laten wassen. Vervolgens konden ze ook nog de Ad-Blue tank gratis laten vullen bij Bosch Car Service Jonker in Heerenveen. Beide bedrijven heel veel dank! Vervolgens hebben ze de trailer en de trekker dus weer netjes kunnen afleveren bij de verhuurder en bij Scania Joure, die zoals reeds vermeld, de trekker gratis beschikbaar heeft gesteld. ok heel veel dank daarvoor. Hiermee zitten onze vier transporten van dit jaar erop en bereiden we ons voorzichtig voor op het komend jaar.

 

Verslag begeleiders.

Zaterdag. Onze begeleiders zijn vanmorgen vroeg ook uit Joure vertrokken en na een voorspoedige reis, met slechts 10 minuten oponthoud bij Wenen als gevolg van een "Unfall", waren ze vanavond rond half acht bij Hotel Barok, net over de Hongaarse grens. Vanaf morgen komt dit verslag direct van de begeleiders Sjikke Havinga en Geert Binnema.

Zondag. Vanmorgen begon de dag om zes uur met een Hongaarse douche en een lekker ontbijt. Nog voor acht uur hadden we een vignet gekocht en zetten we koers naar de Roemeense grens. Onderweg zijn we getuige van een ongeluk op de tegengestelde rijbaan. Er is een auto behoorlijk aan gort gereden en meerdere brandweerauto's en ambulances verlenen eerste hulp. Het doet ons beseffen dat het niet altijd goed gaat. Je bent met zoveel mensen op de weg! Omstreeks één uur arriveren we bij de Roemeense grens. Zowel een Hongaarse als Roemeense douanier werpen een blik op onze identiteitskaarten en we kunnen Roemenië in. Het is dan wel meteen een uur later en dus verzetten we het horloge naar twee uur. Ook in Roemenië is onze eerste actie het kopen van een vignet, dat tegenwoordig gelukkig probleemloos lukt. De reis gaat voorspoedig en de temperatuur loopt bij een lekker zonnetje zelfs op naar 15 graden. Het is bijna half vijf en nagenoeg donker als we in Floresti van Marien Kroon het Roemeense geld voor de financiële ondersteuning van de gezinnen krijgen. We hebben dan nog een kleine twee uur door donker Roemenië voor de boeg. Dat is goed opletten en rijdt beroerd. De lichten van medeweggebruikers zijn niet altijd goed afgesteld en voetgangers en fietsers zijn hier schaars of niet verlicht. Gelukkig bereiken we ons hotel in Ungheni zonder ongelukken. We regelen een kamer en zijn dan nog ruim een uur bezig met het vullen van de geldenveloppen. Daarna gaat er nog wel een diner in en is het weer tijd om te slapen. Morgen weer een nieuwe dag!

Maandag. De dag begint al weer vroeg, de wekker staat op zes uur. Na een lekkere douche en een Roemeens ontbijt vertrekken we om acht uur richting Valureni. De regen komt met bakken uit de lucht, maar gelukkig wordt het na een klein uurtje wat droger. In Valureni staan er 325 voedselpakketten op ons te wachten. We kijken of het aantal klopt en controleren steekproefsgewijs een aantal op inhoud en geven dan groen licht om de Roemeense vrachtauto te gaan laden. Ons eerstvolgende adres is Albesti. De vrachtauto is hier vanmorgen om negen uur al vertrokken en heeft voor ons een doos met medicijnen vanuit Nederland achtergelaten. Bij een Roemeense apotheek hebben we voor ruim 1000 euro medicijnen besteld. Geld dat we iedere keer nog kunnen halen uit de medicijnpot. Voor zo’n dertig gezinnen maken we hier een medicijnpakket van. Zeer gerichte en doeltreffende hulp, allemaal betaald door uw giften aan onze medicijnpot. Later vandaag zullen we horen dat iemand geen medicijnen heeft. Er is geen geld om ze te kopen. Zeker voor chronisch zieken zijn medicijnen hier een terugkerend maandelijks probleem. Kies je voor een brood of voor een pilletje? Ons volgende adres is Dumbraveni. De chauffeurs van de vrachtauto hebben ons dan al gewaarschuwd dat de heer des huizes zeer ernstig ziek is. De afgelopen jaren konden we meeleven met zijn wel en wee naar aanleiding van prostaatkanker. Nu lijkt het einde nabij en we krijgen een koortsige handdruk en een welgemeend dank je wel voor alles wat we in de afgelopen jaren voor hem en zijn bevolking hebben gedaan. Het raakt ons! Ziekzijn is in een welvarend land als Nederland al niet eenvoudig, maar zo ernstig ziek zijn is in Roemenië nog een factor 10 erger. Aanstaande vrijdag hoopt hij nog een keer naar het ziekenhuis te kunnen. Er wacht hem een zware treinreis naar Cluj Napoca. Alleen daar is een gespecialiseerde arts, en ander vervoer is niet mogelijk omdat het buiten de provinciegrenzen gaat. We nemen even de tijd, ook om zijn vrouw te troosten. Hoe bijzonder is het dat deze mensen in de loop der jaren ware vrienden zijn geworden? Toch behoorlijk onder de indruk reizen we verder naar Velt waar de vrachtauto inmiddels klaar is en wij alleen melkpoeder en medicijnen uitdelen. Morgen zullen we hier terugkomen. In Medias bezorgen we ook medicijnen en melkpoeder en gaan dan door naar Copsa Mica. Hier is de vrachtauto dan inmiddels ook vertrokken. Wij bezorgen de medicijnen en geven de geldenveloppen af en gaan in het halfdonker op zoek naar een familie om meer informatie voor de sponsor te verzamelen. Na enig speuren en zoeken vinden we de familie. Een moeder met 4 kinderen en een kleinkind. Het is er sober en netjes. Ze wonen met zijn zessen in een keukentje en kamer. Er is elektriciteit, maar geen water en gas. Als we een snelle blik op de maaltijd werpen, weten we dat het beter is om hier niet mee te eten...... Het is inmiddels “nacht” en vijf uur geweest als we vertrekken naar Sadu, ons laatste adres van vandaag. Het begint ook weer te regenen, maar bij een temperatuur van tien graden is dat gelukkig nog geen sneeuw; iets waar iedere Roemeen ons vandaag voor waarschuwt; de sneeuw komt er aan. In Sadu is het lossen net begonnen. We regelen nog even wat telefoontjes voor morgen en gaan dan in stikdonker Roemenië op bezoek bij een bedlegerige mevrouw. Zij wordt verzorgd door een zuster en nichtje. Vanaf haar kinderjaren is ze als gevolg van een auto-ongeluk gehandicapt en het laatste jaar helemaal verlamd. Ze doet haar behoeften op een plastic emmer en het rook er zacht uitgedrukt niet fris, waar ze zichzelf behoorlijk voor schaamde. Opnieuw besef ik dat we in Nederland toch maar mooi aan de goede kant van de streep wonen. Wat hebben wij dan een ander aanbod aan voorzieningen..... Rond half negen schuiven we aan aan een heerlijke maaltijd. Dan nog even twee gezinnen bezoeken en om daarna de emoties van vandaag van ons af te praten en even gezellig nazitten met de vrienden in Sadu. Morgen opnieuw vroeg dag.

Dinsdag. Vanmorgen begon de dag iets later, om kwart over zeven zitten we aan het ontbijt. Daarna brengen we eerst onze gastvrouw naar haar werk in Cisnadie en dan bezorgen we de pakketten voor Sibiu. De zoon van het gastgezin hier helpt mee om de pakketten naar boven te brengen (de familie woont tweehoog en dus 9 trappen op). Dit is inmiddels een volwassen jongen geworden; is het echt zo lang geleden dat het nog een kleutertje was? Bij de DIA-SIB, de club voor mensen met suikerziekte in Sibiu, zijn onze chauffeurs inmiddels klaar met het lossen van kleding en medische goederen en handelen wij de "geldzaken" af. Ieder transport krijgen ze hier €500 voor medicijnen en levensmiddelen en €250 uit de medicijnpot om een speciaal medicijn aan te schaffen. Voor de Kerstdagen staan de levensmiddelenpakketjes al klaar om uitgedeeld te worden. Ons volgende adres is het ziekenhuis van Agnita. Ook hier krijgen ze iedere keer €500 voor melkpoeder en medicijnen. Extra deze keer is een bijzondere gift van ruim €3000 voor de aanschaf van een ECG-apparaat. In de afgelopen weken hadden we hier al regelmatig contact over gehad en vanmorgen hebben ze het apparaat in Sibiu gekocht. Hoe bijzonder dat men hier nu ook de mogelijkheid heeft om een goede diagnose te kunnen stellen bij mensen met mogelijke hartproblemen. Tot voor kort was dit hier ondenkbaar. Een echte stap vooruit voor dit ziekenhuis en alle inwoners in dit gebied.

Terwijl de chauffeurs van de vrachtauto beginnen aan een lange tocht naar Codlea nemen wij afscheid van een geëmotioneerde ziekenhuisdirecteur en gaan op weg naar Bazna. Vanmorgen eerst was het nog regenachtig, maar inmiddels is het zonnig geworden en is de temperatuur weer opgelopen tot boven de 10 graden. De echte winter wordt morgen verwacht. In Bazna is het eerste gezin dat we willen bezoeken niet thuis. We laten in huis een tas met levensmiddelen achter en als we even later in het dorp de moeder ontmoeten, vertellen we haar dat er thuis een verrassing wacht. Alleen al dat ze ons even ontmoet, doet haar stralen. Het volgende gezin woont in een buurt zonder asfalt. Dat wordt spannend, zeker als we een heel stuk achteruit door de modder moeten glibberen. We besluiten het gevaar niet op te zoeken en dit gezin een volgende keer te bezoeken. In Velt praten we even bij met de contactpersoon en bezoeken we ook één familie. Deze man heeft na een operatie een ziekte opgelopen waardoor hij extreem zwaar geworden is. In Roemenië is er geen kleding voor hem te vinden. Wij hebben in Nederland wat gevonden en hij is allang blij dat hij iets heeft wat hem past, maar volgens ons kan het nog wel wat groter. We beloven ons best te doen voor de volgende keer en iets voor hem op te zoeken. Ons laatste adres van vandaag is Gura Ariesului. Hier is de vrachtauto net klaar met lossen als we in het donker aankomen. We geven hier het geld voor het broodproject af en rond zes uur 's avonds zitten we al aan de warme maaltijd. Dan is er nog ruim de tijd om gezellig bij te kletsen en nog even heerlijk met elkaar te ontspannen.

Woensdag. Opnieuw zijn we rond zes  uur wakker en zitten we om kwart over zeven aan het ontbijt. Na een heerlijk ontbijt vertrekt de vrachtauto om acht uur richting Sarmasu en gaan wij al snel achter hen aan. Het is koud geworden; nog maar twee graden en er valt een vlokje sneeuw. In Sarmasu is het lossen al begonnen en delen wij ondertussen de melkpoeder en medicijnen uit. Het is koud achter de auto, maar wat is iedereen weer blij met de pakketten. Weet ik of er voor die persoon een pakket is? Ja dat weet ik, en dan weer drie dikke zoenen omdat de sponsor een pakket gestuurd heeft. Plaatsvervangende schaamte en het besef dat ik maar zo'n klein aandeeltje lever, maar ook dat mensen hier in Roemenië toch nog steeds zo verschrikkelijk blij zijn met dat wat u hen stuurt. Na het lossen bezorgen we bij het ziekenhuis nog onze envelop met geld. Dit gebruiken ze hier deze keer voor de aanschaf van labaratoriummateriaal en waterfilters. We nemen afscheid van de chauffeurs bij een kop koffie. Zij gaan nog op drie plaatsen lossen en nemen voor ons de medicijnen en geldenveloppen mee en gaan dan richting grens. Wij gaan de andere kant op, weer verder Roemenië in. Eerst bezorgen we wat levensmiddelen en melkpoeder bij een bekende familie in Mitresti. Het zal hier waarschijnlijk nooit verbeteren, maar wat zijn we toch iedere keer welkom en wat zijn ook deze mensen blij dat er iemand is die in hun ellende naar hen wil luisteren. Bijzonder is dat de moeder ons een geboortebewijs van haar derde kind toont. Dit heeft ze bij de geboorte niet kunnen betalen en nu alsnog geregeld. Zonder een geboortebewijs kan een kind hier niet naar school en ook niet naar de dokter. Knap dat dit, in een toch wat minder ontwikkeld gezin, toch gelukt is.

In Sighisoara zitten we om half vier eerst nog in een restaurant aan een verlate lunch en dan bezoeken we nog een familie om medicijnen af te geven. Even bijpraten en een kopje koffie en het is nagenoeg donker als we weer vertrekken. Er wacht ons opnieuw een pittig tochtje over niet al te beste wegen door duister Roemenië op weg naar Oderheiu Secuiesc. Onderweg veel fietsers (uiteraard heeft hier geen enkele fietser licht op zijn fiets) en in ieder dorp veel voetgangers op straat. Ook deze zijn nauwelijks zichtbaar, dus is het samen goed opletten. In het kindertehuis in Oderheiu Secuiesc hebben ze inmiddels de pakketten, die maandag in Albesti uitgeladen zijn, ontvangen. Ze zijn er weer erg blij mee, vooral met de kwaliteit van de dekbedovertrekken en het ondergoed. Ook met het geld dat we bij ons hebben. €500 voor levensmiddelen, €500 voor medische kosten en €500 voor de gasrekening. Het is in het tehuis goed te merken dat het buiten koud is. De kinderen en de zusters hebben binnen weer de winterjassen aan. Het zal er niet veel warmer dan een graad of 15 zijn geweest. We besluiten de dag in ons vaste overnachtingspension. Hier genieten we weer van een heerlijke maaltijd en straks nog een heerlijke douche en dito bed. De temperatuur zal vannacht onder de -10 zakken. We zullen het morgen weer gaan zien.

Donderdag. Vanmorgen slapen we uit tot maar liefst zeven uur. Net als gisteravond gaan we eerst heerlijk douchen. Wat is dat dan toch heerlijk.... Tegelijk voelt dat ook wel een beetje erg luxe, maar we genieten er beide van. Na een goed ontbijt vertrekken we richting Floresti. Het is koud geweest vannacht en ook nu staat de thermometer op de beloofde -8. De gevoelstemperatuur is echter -13 en dat is goed merkbaar als we de auto inpakken. Brrrr... Onderweg belanden we in een heuse file. De spoorwegovergang in Ludus wordt opgeknapt. Dit is er eentje in de categorie “je moet dromen houden”. Jarenlang deden we hier heel voorzichtig; straks kunnen we gewoon doorrijden. In Floresti zit de familie Kroon met een heerlijke lunch op ons te wachten. De afgelopen transporten hebben we nooit echt tijd gehad om elkaar echt te spreken en daar nemen we er vandaag even de tijd voor. Na de lunch bewonderen we even hun in aanbouw zijnd nieuwe huis en na een kop koffie zetten we koers richting de grens. De beloofde nieuwe snelweg is al na tien kilometer afgelopen en dus wordt het de "oude" route en nog één keer Roemenië in het donker. Rond zeven uur arriveren we bij de Roemeens-Hongaarse grens. De rij vrachtauto's is weer enkele kilometers lang maar voor ons zijn de formaliteiten in een half uurtje afgehandeld. Het is half acht (en dus half zeven) als we Hongarije binnenrijden. Een half uur later zijn we op ons vertrouwde overnachtingsadres. Hier is gelukkig nog wel een bed voor ons en genieten we van een heerlijke maaltijd. Het is al weer laat als we besluiten maar weer te gaan slapen.  

Vrijdag. De wekker staat weer om zeven uur en we hebben weer een heerlijke nacht gehad. Na een goede douche en een goed ontbijt zitten we net na half negen in de auto. Het is -4 maar zonnig. Vanaf hier is het nog ruim 1600 kilometer naar huis. We hebben het plan om dus nog ergens in Duitsland een keer te overnachten. Het is nog een lang stuk in de auto, en dat geeft ons mooi de gelegenheid de belevenissen van de afgelopen week te bespreken en op een rijtje te zetten. Dit scheelt voor thuis al weer een stukje verwerken. Terugkijkend was dit best een heftige rit. Het ziekzijn van onze contactpersoon in Dumbraveni. Het bezoek aan de bedlegerige mevrouw in Sadu. De meneer in Velt die geen kleding meer kan kopen. De mensen in onder andere Sarmasu, die zo blij waren met hun pakket. Het zijn slechts voorbeelden uit een overvolle week, die we de revue nog eens laten passeren. Als je zo vaak in Roemenië komt, lijkt het alsof je "gehard" bent in de ellende. Ik schrijf met nadruk lijkt, want alleen al de stiltes onderweg duiden er op dat we nog regelmatig in gedachten even in Roemenië zitten. Wat is het toch bijzonder dat wij dit prachtige werk mogen doen en dat u dit mogelijk maakt! De laatste kilometers over de tweebaansweg door Hongarije gaan vanwege de vele wegwerkzaamheden bijna stapvoets en omstreeks één uur bereiken we de Oostenrijkse grens. Een korte stop voor een kop soep en dan weer gauw verder. De temperatuur schommelt de hele dag wat rond het vriespunt. Vanaf half vier gaat het schemeren en valt er neerslag. Bij deze temperaturen is dat eerst regen en dan natte sneeuw en vervolgens ijzel. Als we tijdens een tankstop de ruitenwisservloeistof bijvullen, schrik ik van het ijs op de motorkap. Het is echt ijzel! De Oostenrijkse winterdienst doet zijn best en strooit volop, maar het neemt niet weg dat het erg (in)spannend rijden is. We besluiten dan ook om kwart voor zes ons overnachtingsadres op te zoeken in Iggensbach. Morgen bij licht maar weer verder.

Zaterdag. Vandaag onze laatste reisdag, nog ruim 860 kilometer te gaan tot we weer thuis zijn. Alleen 's morgens eerst is de wereld nog wit en hebben we ook op de weg nog last van natte sneeuw en ijsregen, maar gelukkig zijn de wegen schoon. De temperatuur stijgt al snel en om tien uur is de regen overgegaan in zon. Zo aan het eind van de rit nog even tijd om te mijmeren. Dit jaar heb ik 4 ritten mogen begeleiden, steeds met wisselende vrijwilligers.

Wordt het haast niet eens beter in Roemenië?

Komt alle hulp wel op de plek van bestemming?

Heb je altijd wel zin om mee te gaan?

Vragen die regelmatig gesteld worden.

Ja, het wordt wel beter in Roemenië, sommige gezinnen kunnen doordat ze zelf hard werken en net dat beetje steun uit Nederland krijgen,  zichzelf eigenlijk wel redden. Toch is die steun uit Nederland nog steeds zo belangrijk, niet alleen vanwege dat wat er gestuurd wordt, maar vooral door de wetenschap dat er ver weg vrienden zijn die naar hen omkijken. Alle hulp komt echt op de plek van bestemming. Iedereen doet zijn uiterste best om alles bij de goede mensen te bezorgen en u kunt van mij aannemen dat werkelijk alles op de goede plek komt. En is het zwaar om deze transporten te begeleiden? Ja, soms wel. De nachten zijn kort en de dagen vol. En als je in slecht weer en bij donker een stuk moet rijden, dan is het niet altijd fijn. Toch blijft het bovenal genieten en het is ook zo mooi om te mogen doen, voorlopig blijft het enthousiasme er nog wel een poosje.

Nadat we om 12 uur nog een oponthoud van een uur hebben gehad in een file voor Frankfurt vanwege enkele ongelukken, loopt de rest van de reis voorspoedig. Even na vier uur zijn we weer in Nederland en om tien over zes zetten we de auto weer stil in Joure. 4800 Kilometer in acht dagen. Blij dat alles weer veilig en zonder ongelukken gegaan is en vol goede moed om ook in 2019 weer door te gaan. We vonden het fijn dit verslag voor u te maken en hopen u weer te zien bij de volgende inzameling op 1 en 2 maart 2019.

Met een vriendelijke groet Geert Binnema en Sjikke Havinga.

 

Joomla templates by a4joomla