sponsor gezocht

Mevrouw Strimbu uit Copsa Mica is 57en de titel in liefde opgenomen is haar letterlijk op het lijf geschreven. Al drie jaar lang ontfermt ze zich over 4 geadopteerde kinderen met een groeistoornis. De meisjes van 22 en 19 en jongens van 16 en 14 jaar, zijn achter in de groei en mevrouw Strimbu probeert zo goed en zo kwaad als het gaat voor hen te zorgen. Zelf leeft ze van een kleine uikering dus enige hulp is meer dan welkom!

Septembertransport 2017

Septembertransport 2017

Op de valreep van de zomervakantie, in het eerste weekend van september vond de inzameling voor het transport van september plaats. Niet een gewone inzameling, we verzamelden deze keer alleen opdrachtformulieren. Om de steeds hoger oplopende transportkosten proberen te ontlopen, hebben we ervoor gekozen in september geen pakketten vanuit Nederland te transporteren, maar alleen voedselpakketten en geldenveloppen te bezorgen. Dat betekende dat het tijdens de inzameldagen best rustig was. Ook de drie weken tussen inzameling en vertrek waren best rustig. Geen inpakwerk en veel minder papieren regelen dan gebruikelijk. In Roemenië moet men echter wel de gelegenheid hebben de voedselpakketten klaar te maken en ook hier moesten er nog wel wat zaken geregeld worden, dus de drie weken tussen inzameling en vertrek naar Roemenië, waren ook deze keer wel nodig. 

Bij het optellen van de formulieren, bleken er 325 voedselpakketten besteld te zijn. Deze zullen we in de komende week samen met de geldenveloppen bij alle inzameladressen gaan bezorgen. Zaterdag 23 september vertrekken er twee bestuursleden naar Roemenië. Met een gehuurde bus zullen we proberen de pakketten te bezorgen en daarnaast ook nog de projecten van het nodige geld te gaan voorzien. Zoals u van ons gewend bent, kunt u op deze plek een dagelijks verslag van de belevenissen onderweg lezen. We hopen dat u ook deze keer weer met hen meereist en meeleeft!

Zaterdag 23 september. Vanmorgen om kwart over zeven uit Rolde vertrokken. Het was hier en daar wat mistig, maar geleidelijk aan werd het helder. Soms scheen de zon. Goed reisweer. Na Praag werd het wat regenachtig, maar geen 'echte' regen. Hier en daar moesten we wat langzamer rijden in verband met wegwerkzaamheden, maar we hebben alleen maar gestopt om te tanken en te plassen. Dus de  reis ging voorspoedig. We waren om kwart voor acht in Hegyeshalom bij ons hotel, waar ze nog een kamer voor ons vrij hadden. Graag wel eerst even eten, want de kok zijn tijd zit er op. We hebben heerlijk gegeten en hebben nu onze bagage op de kamer gebracht, waar het zo tijd is om te slapen.

Zondag 24 september. Deze dag begon zwaar bewolkt en met een beetje nevel. Dit trok al snel weer op en voor we rond negen uur de rondweg van Boedapest opreden, scheen de zon. De reis verliep voorspoedig en na een kopje koffie onderweg schoven we om kwart voor één aan in de rij voor de grens. Ook dit ging heel vlot met alleen maar twee keer een controle van onze passen. Nog even een vignetje voor Roemenië kopen en toen konden we weer door. Om kwart over vier waren we bij Marien Kroon in Floresti. Hier was de kerkdienst net begonnen, maar hij kon ons toch even te woord staan en het geld voor de enveloppen overhandigen. Het laatste stukje naar Ungheni kenmerkte zich door eerst een flinke plensbui en later een heuse file als gevolg van wegwerkzaamheden. Het was dan ook al half zeven geweest toen we in onze kamer de geldenveloppen konden vullen. Ruim twee uur later zaten we aan de warme maaltijd en die ging er goed in. Morgen weer vroeg dag want we worden om acht uur in Valureni verwacht.

Maandag 25 september. Na een koude nacht begon de dag met het ontbijt om zeven uur. Het brood was zo droog als brood op maandag maar zijn kan, maar met het ei maakte veel goed. Het plan was om acht uur in Valureni te zijn, maar omdat we eerst nog moesten tanken, werd het een beetje later...... In Valureni werden we verrast met een stukje nieuw asfalt. Langzaam maar zeker, wordt het ook in de dorpen beter bereikbaar. De bus waarmee we de pakketten zouden vervoeren, stond al klaar. We laadden samen met de shopmanager en zijn vrouw, de eerste 130 voedselpakketten in de bus en vertrokken daarna richting Albesti. Onderweg konden we mooi testen hoe de bus zich in de bergen gedroeg. Dat viel niet tegen. Het is een oude bus, maar hij kan de berg nog prima op en heeft ook nog behoorlijk Power. In Albesti haalden we de medicijnen en lieten we geld en een contract achter voor het broodproject, waar hier nog steeds veel mensen wekelijks dankbaar gebruik van maken.

In  Dumbraveni losten we de eerste voedselpakketten samen met de privé-medicatie en de geldenveloppen. Dit deden we vervolgens ook in Medias, Copsa Mica en Agnita. In Medias vroeg de contactpersoon of we even tijd konden vrij maken voor een bezoekje aan haar buren. Hier waren we in het verleden al vaker geweest. Een moeder van ruim 70 zorgt hier voor haar zwaar gehandicapte en incontinente dochter met de ziekte van Huntington. De dochter gaat steeds verder achteruit. In het verleden kreeg ze via de stichting een verstelbaar ziekenhuisbed, maar inmiddels ligt ze weer op het oude tweepersoonsbed omdat moeder haar 's nachts niet alleen wil laten. Deze mensen ontvangen geen hulp meer vanuit Nederland en de situatie is aller schrijnendst. In Copsa Mica hadden wen een ontmoeting met vroegere vrienden, die enorm onder de indruk waren van de hulp deze destijds kregen, maar nu alweer een poos in Duitsland wonen en werken. In Agnita moesten we even wachten op de administrateur van het ziekenhuis. Het was inmiddels vijf uur dus het kantoor was al gesloten. Hij kon ons dus ook niet de lijsten van de vorige keer meegeven, kon immers niet bij zijn papieren. Zou je in Nederland eens moeten zeggen....... Na opnieuw een stevig tochtje voor de bus door de bergen gingen we naar Sibiu, Ook hier weer voedselpakketten, geldenveloppen en medicijnen en voor de leden van de diabetesvereniging een envelop met geld. Het laatste adres van de dag was Sadu, Het was toen nog net niet donker. We  verblijden de contactpersoon hier door de pakketten bij haar thuis te brengen. Alleen al een bezoekje kan hier soms zoveel goeds doen. Bij ons vaste overnachtingsadres in Sadu, Claudia Sandru zaten we om negen uur aan de warme maaltijd, Die ging er goed in. Daarna was er tijd om bij te praten en hoewel het morgen vast en zeker weer vroeg dag is, zal dat nog wel even duren.....

Dinsdag 26 september. Op een zeldzaam stil moment vanmiddag in de bus bedachten we dat we echt nog maar twee dagen in Roemenië zijn. Er gebeurt hier zoveel op een dag dat het lijkt alsof we al veel langer hier verblijven. Om zeven uur vanmorgen zaten we aan de ontbijttafel en om acht uur hadden we afscheid genomen van onze gastvrouw die we naar haar werk gebracht hebben. Daarna een rit van ruim twee uur door de bergen op weg naar Valureni. De navigatie had een snellere tijd bedacht, maar die houdt geen rekening met langzame vrachtwagens, paard en wagens en wegwerkzaamheden. We werden dan ook al gebeld waar we bleven. Wat ons dan weer verbaasde, want meestal wachten Roemenen gewoon wat langer. In Valureni laadden we opnieuw een kleine honderd pakketten in de bus en daarna reden we naar Velt. In de afgelopen jaren leefden we hier mee met de man van onze contactpersoon die darmkanker  had en waarbij dit voorjaar uitzaaiingen door het hele lichaam werden ontdekt. De man was erg ziek en ook hier kunnen ze dan niets meer voor je doen. In de afgelopen week is hij begraven. U begrijpt dat wij een erg verdrietige weduwe aantroffen. Alleen achterblijven is zwaar en zeker hier zijn de problemen al gauw niet meer te overzien. Zo kostte de begrafenis ruim 2000 euro, geld wat er niet was en waarvoor dan ook nog lang afbetaald zal moeten worden. We lieten de spullen achter en reisden verder naar Tatarlaua. Ook hier weer lossen en even praten met de contactpersoon. In Tarnaveni waren we gevraagd om namens de sponsor een envelop met geld voor een oogoperatie achter te laten. Eigenlijk hadden we in deze drukke week geen tijd voor bezoekjes, maar deze mensen wonen aan de route en omdat de operatie op korte termijn nodig is, kon ze niet wachten tot november. Aan de rand van de stad, letterlijk tussen het afval leven deze mensen onder zeer armoedige omstandigheden. Oma heeft de oogoperatie nodig en zij draagt zorg voor een gehandicapte kleinzoon in een rolstoel. In haar buitengewoon schone huisje maken we foto's voor de sponsor en laten een dolgelukkige oma achter.  In Valureni laadden we de laatste pakketten en een uurtje later arriveerden we in Gura Ariesului. Hier opnieuw pakketten, geldenveloppen en medicijnen bezorgen en daarna was het tijd voor ontspanning. Om half acht zaten we aan de warme maaltijd en daarna was er genoeg tijd om de belevenissen van vandaag na te bespreken en op een rijtje te zetten onder het genot van ...... Ons gastgezin praatte ons weer helemaal bij over de afgelopen zomer en zo werd het zomaar weer gezellig en laat.

Woensdag 27 september. De wekker moest lang rinkelen vanmorgen, pas na enkele minuten werden we wakker, maar toen warn om half zeven wel weer present om de dag te beginnen. Na het ontbijt vertrokken we eerst naar Turda om de pakketten en verdere toebehoren te lossen. Hier vertelde de contactpersoon dat zijn moeder in het ziekenhuis lag omdat ze een auto-ongeluk had gehad. Een hele zorg! We waren mooi op tijd in Sarmasu, dus konden we eerst nog wel een cappuccino "doen". Hij smaakte goed en we lustten er best nog één. Voor ruim 60 cent per stuk, kun je dat een keer wagen... Het meisje van het restaurant was stomverbaasd, je bestelt er toch geen twee? In het ziekenhuis van Sarmasu bezorgden we een contract met geld en een doosje medicijnen voor een klein meisje. Dit middel wordt in Roemenië niet meer gemaakt en dit kind van 3 heeft het wel nodig. Gelukkig dat wij dan zoiets via onze medicijnpot in Nederland kunnen regelen. Het lossen van de pakketten in Sarmasu ging op de ouderwetse manier, nu vanuit de bus. Ondertussen deelden we de nodige medicijnen uit en praatten we bij met bekenden. Groot was mijn vreugde Dorin weer te zien, iemand die via de wachtlijst een vriend is geworden en die terminale huidkanker heeft. Tijdens het vorige transport vertelde hij genezen te zijn, maar al heel snel kwam het bericht dat er tumoren in zijn hoofd zaten en redding niet meer mogelijk was. Verzwakt kwam hij nu bij de auto, nog steeds bezig met behandelingen, maar altijd bereid te helpen en in zijn vertalingen.  'ach de mensen hier hebben veel problemen". De mensen vroegen of er de volgende keer wel weer een vrachtauto uit Nederland zou komen. Veel mensen kregen deze keer niets terwijl ze normaal een kledingpakket krijgen, of nu alleen een voedselpakket terwijl ze anders ook kleding krijgen. Ik bedacht me dat we in Nederland vaak niet beseffen hoe belangrijk deze pakketten voor de mensen hier zijn. Thuis bedenken we vaak ach we kunnen wel een keer overslaan, maar hier betekent dat dat mensen met lege handen naar huis moeten gaan.     Nu konden we weer richting Valureni. De laatste pakketten laden we in onze auto, de bus ingeleverd en betaald. Wij namen afscheid van de shopmanager en zijn vrouw en vervolgden de reis naar het kindertehuis in Odorheiu. Hier hadden de nonnen het druk. Deze zomer zijn er vier zusters door de kerk in Boekarest geplaatst, dus moeten ze het tehuis nu leiden met slechts acht personen. Uiteraard waren ze weer erg blij met onze financiële bijdrage voor voedsel en medische kosten. Voor de volgende keer willen ze heel graag shampoo en allesreiniger om mee schoon te maken. Dat was het laatste bezoekje van de dag en na gezwaaid door de nonnen zochten wij in hetzelfde stadje een overnachtingsadres. Daar hebben we heerlijk gegeten en is het inmiddels al weer bijna tijd om te slapen. Morgen weer een nieuwe dag!

Donderdag 28 september. En ja weer ging de wekker om kwart over zes... Na een lekkere nacht zaten we om zeven uur aan het ontbijt. Daarna vertrokken we naar Cotus. In dit dorpje heeft de stichting een aantal jaren terug een project overgenomen waarbij kinderen dagelijks op school een warme maaltijd krijgen. Het wordt steeds moeilijker dit project te financieren maar dankzij de inzet van velen lukt het toch om het project voort te zetten. Een van de vaste onderwijzers heeft dit jaar een baan op een andere school toegewezen gekregen en dus maakten we kennis met de nieuwe juf. Een goede juf volgens haar collega, maar niet sterk genoeg. De kinderen van Cotus komen allemaal uit de zigeunerbuurt en in Nederland zouden we zeggen dat ze sociaal niet sterk zijn, Een klasse-assistent zoals wij die kennen, komt in Roemenië niet voor en dus moet je je als leerkracht er maar mee zien te redden. Terwijl de kinderen even buiten spelen, komt er een moeder documenten tonen. Het blijkt dat de overheid schoolboeken verstrekt voor de arme kinderen, maar om die aan te vragen, moet je wel een serie formulieren invullen. Aangezien de meeste ouders niet kunnen lezen of schrijven, helpen de onderwijzers hierbij. Als de kleuterjuf even bij ons komt zitten, vertelt ze dat er van de 24 kinderen vandaag maar 14 zijn. De rest is of ziek of heeft geen kleding of schoenen. Vanmiddag gaat ze proberen wat ze kan regelen. Wij bedenken dat er hier ook meteen sociaal werker bij bent.... De juf vertelt verder over haar werk wat ze met enthousiasme doet. Ik ben gelukkig dat il hen kan helpen, legt ze uit, Wat een bijzondere vrouw! We nemen na nog wat liedjes afscheid van de kleuterklas en bezoeken de inmiddels bevriende familie Musca in Mitresti. Hier verandert er weinig aan de situatie. Ze zijn nog wel steeds heel blij met de levensmiddelen. In Sovata is alles en iedereen druk met het afscheid van dominee Sandor als predikant. Zelfs voor de TV zijn er al opnames gemaakt. De familie moet binnenkort ook nog verhuizen, dus drukte zat. Het is al weer bijna half vijf als we in Turda in een heel groot postkantoor postzegels voor een brief naar Nederland willen kopen. De koop van 30 postzegels duurt precies een half uur. In Turda bezorgen we ook nog medicijnen en dan gaan we via Floresti voor de laatste pakketten richting Hongaarse grens. Deze passeren wij in 20 minuten waarbij een lachende Hongaarse douanier ons een goede avond wenst. Dat hebben wij allebei nog nooit eerder meegemaakt! Aan de vrachtautokant ziet het er beroerder uit. Een file van zeker honderd vrachtauto's staat er te wachten. En dat alleen voor een paspoortcontrole.... Op onze horloges is het nog elf uur als we aan de warme maaltijd zitten. Nu eerst genieten van een goede nacht.

Vrijdag 29 september. Omdat het gisteren al met al nogal laat geworden was, hadden we de wekker een uurtje later gezet. Uitslapen dus tot maar liefst zeven uur. Daarna ontbijten en met een voorzichtig zonnetje en een temperatuur van een graad of twaalf zetten we koers naar de Oostenrijkse grens. Veel snelheidsbeperkingen en evenzoveel politiecontroles onderweg, dus het schoot niet heel hard op. Voorbij Boedapest goed en wel op de snelweg zat de vaart er beter in, Rond half twee waren we bij de grens met Oostenrijk, waar zelfs weer een heuse grenscontrole is ingesteld. Nog even een vignet voor de Oostenrijkse snelweg gekocht en met een temperatuur die opliep naar 21 graden en een heerlijk zonnetje zoefden we over de snelweg. Genoeg tijd onderweg om nog even stil te staan bij de gebeurtenissen van afgelopen week. Ook al zijn we beide inmiddels aardig ervaren, toch blijven er altijd verhalen die veel indruk maken en de moeite van het nabespreken zeker waard zijn. Omstreeks half zes passeerden we de Duitse grens. Direct na de grens is er een soort controle waarbij je stapvoets langs twee gewapende douaniers moet rijden, maar van een echte controle is geen sprake. In het Gasthof in Iggensbach hadden ze nog wel een kamer voor ons. We eten voor het eerst deze week al om half zeven en daarna kunnen we nog even lekker relaxen. Morgen nog ruim 800 kilometer en dan hopen we weer thuis te slapen.

Zaterdag 30 september. Na een heerlijke nacht zitten we om half 8 aan het ontbijt. In Duitsland wordt altijd aan de weg gewerkt en dat levert hier en daar de nodige vertragingen op. Toch staan we maar één keer nog geen 10 minuten echt stil en kunnen we -enigszins beschaamd- constateren dat net als op de heenweg de echte file's vooral in tegengestelde richting staan.Als er dan bij zulke wegwerkzaamheden een ongeluk gebeurt, is het goed mis en staan er kilometers auto's te wachten. Wij kunnen doorrijden en met af en toe een koffie- en plasstop naderen we snel de laatste grens van deze reis. Vanaf 14 uur gaat het regenen en is de temperatuur 10 graden gezakt naar een graad of 12. Dan weten we dat we weer echt in de buurt van ons koude kikkerlandje komen. Om kwart over 6 schuiven we in Rolde aan tafel, waar dan al weer een heerlijk maaltijd voor ons klaar is. Weer veilig thuis. We kijken terug op een geslaagde rit, die voor sommige Roemenen wat teleurstellend was, maar waarin we toch veel mensen blij hebben kunnen maken. De volgende inzameling is op 3 en 4 november en 3 weken later vertrekt er dan ook weer een vrachtauto vanuit Nederland. We hopen dat u ook dan weer meedoet!

Jan Hoving en Sjikke Havinga