Transport juni 2018.

Vanavond, donderdag 14 juni, gaan we de vrachtauto laden. Het is dan bijna 3 weken geleden dat u uw pakketten heeft ingeleverd. In deze tussentijd hebben wij ons best gedaan om alle organisatorische en administratieve zaken voor elkaar te maken. Evenals vorige keer is het aantal pakketten niet heel groot. We laden dus nu wel de schoolmeubels, die in maart niet mee konden. Maar ze gaan nu naar een andere school, die ze wel heel graag wil hebben. Ook gaan er nu 26 ziekenhuismatrassen mee voor het ziekenhuis in Agnita. Een volgend transport gaan er nog eens 26 mee, zodat er dan voor alle bedden "nieuwe" matrassen zijn. Zoals u van ons gewend ben proberen we weer dagelijks de wetenswaardigheden van dit transport hier op onze site te vermelden.

 

Verslag vrachtauto.

Vrijdag 15 juni. Vandaag is het om 7 uur tijd om te vertrekken naar Roemenië. Door problemen met wat documenten lopen we echter vertaging op. We verliezen daardoor voor de grens met Duitsland al ongeveer twee uur. In Duitsland verliezen we ook nog weer anderhalf uur door filevorming. Dit zal de aankomsttijd op zondag in Roemenië bij ons eerste losadres zeker beinvloeden. Omdat we dan 24 uur stil moeten staan vanwege het rijtijdenbesluit, kunnen we maandag dus ook later vertrekken, maar we hopen maandagavond weer op schema te zitten.

Zaterdag 16 juni. Soms verloopt een reis niet geheel vlekkeloos. Voor ons als vrijwilligers is dat vervelend want we halen ons schema niet. Maar ben je beroepsmatig bij de weg, dan raak je in de stress. Gisteren in de lange file's stonden vrachtauto's her en der geparkeerd, want ze konden niet verder vanwege de rijtijden. Blijven staan is dan vaak goedkoper dan doorrijden. Wil je als chauffeur overnachten langs de weg, dan moet je op tijd een plekje zoeken. Wij zijn gisteravond tegen half tien begonnen met zoeken en rond kwart over elf vonden we op een overvolle parkeerplaats het laatste plekje. De vrachtauto na ons moest verder en stond vanmorgen op een stukje verbrede vluchtstrook te slapen. Er zijn wel allemaal regels, maar geen voorzieningen. In alle landen moet tol betaald worden. In Slowakije koop je een tolkast op kenteken. Omdat we nu met een andere auto zijn moeten we hem laten veranderen van kenteken. Gemakkelijk natuurlijk, € 38 terug voor de oude en € 50 betalen voor de nieuwe, dus simpel € 12 bijbetalen. Neen dus, eerst de oude crediteren en dan de nieuwe kopen. Paspoort, kopie oud kenteken plus huidig kenteken en creditkaart afgeven. Vervolgens 16 keer formulieren ondertekenen en inmiddels staan er 10 chauffeurs achter ons in de rij te wachten, maar de dame moet eerst even buiten een sigasret roken. Wij zijn inmiddels klaar, maar wel ruim drie kwartier verder. Nu we dit schrijven (vijf uur 's middags) naderen we Boedapest en is het prachtig weer en rond 28 graden. Onze planning zullen we bij moeten stellen, want we lopen naar onze mening nog ruim drie en een half uur achter op het schema. Laatste update: Het is kwart over tien als we Roemenië binnenrijden. 

Zondag 17 juni. Een verrassing is altijd de Roemeense grens. Toen we er gisteravond aankwamen stond er 2 kilometer file aan vrachtauto's, die Roemenië in wilden gaan. Normaal goed voor een wachttijd van 2 tot 3 uur. Het bleek echter snel te gaan en in vijf kwartier was alles afgehandeld en stonden we aan de Roemeense kant van de grens. Het is dan wel kwart over elf Roemeense tijd en dus tijd om te slapen. Om kwart over acht vanmorgen mochten we weer vertrekken voor normaal een rit van zes en een half uur. Gelukkig was het deze zondagmorgen bijzonder rustig op de weg en konden we mooi meerijden in een treintje van tien vrachtauto's, die een bovengemiddelde snelheid aanhielden. Na vijf en een half uur, om twintig voor twee, stond onze tachograaf voor de komende 24 uur op rust. We mochten op ons losadres gelijk aanschuiven voor de warme maaltijd en daarna zijn we met z'n vieren naar de stad Sighisoara geweest en hebben we een fikse wandeling gemaakt in de oude bovenstad van Dracula. Waarschijnlijk had Dracula prima knieën, maar ik ben bij het tellen van 500 treden gestopt met tellen. Dus tijd voor een terras met een biertje. Zo hebben we onze stressdagen mooi af kunnen sluiten. Morgen vertrekken we om twintig voor twee van ons adres en moeten dan nog op zes adressen lossen. Het zal een latertje worden, maar dan zitten we weer op schema.

Maandag 18 juni. Vanmorgen zijn we begonnen met kleding lossen voor de kerk in Albesti, dat ook ons overnachtingsadres was. We zijn een stichting voor iedereen en wij weten dat deze kleding terecht komt bij alle arme gezinnen. Ook worden hier de samengestelde pakketten voor het kindertehuis gelost, die zij hier met een busje vandaan halen, omdat ze te ver buiten onze route wonen. Wij hebben nog even tijd om de vooraf bestelde medicijnen te sorteren. Deze worden vervolgens meegenomen en uitgedeeld of overhandigd aan de contactpersonen door de begeleiders. Even over half twee starten we de auto en lossen vervolgens in Sighisoara, Dumbraveni, Medias, Velt, Copsa Mica en Sadu. Een tiental pakketten voor Sibiu hebben we "uitbesteed" aan ons begeleidend team; de banken plat en hun privé-bagage in onze vrachtauto en zo winnen we tijd. We komen 's avonds om half negen aan in Sadu en we zitten weer op schema. Nog even een half uurtje pakketten lossen en morgen weer vrolijk verder.

Dinsdag 19 juni. Vanmorgen vertrekken we na een prima ontbijt om half acht uit Sadu en gaan naar het ziekenhuis in Agnita. Hier lossen we naast de pakketten ook een dertigtal matrassen en in Holland ingezamelde medische goederen. Wij rijden verder naar ons verste adres in Codlea, een stadje naast de stad Brasov. Bekend als wintersportplaats en vanwege de beren die bij winterdag de bergen verlaten en in de stad naar voedsel komen zoeken. Vandaar is het nog een lange trip naar Sarmasu waar we ook vandaag nog moeten lossen. Wij lopen echter weer vertraging op als men heeft besloten om op het drukste knooppunt in de route te gaan asfalteren en dus is het chaos. Ruim een uur vertraging, maar een pluspunt is dat het weer prima is. Om half negen zijn we klaar en blijven in Sarmasu overnachten. Er staan dan nog 40 setjes schoolmeubilair te wachten op verder transport. Wij gaan morgen op weg naar onze laatste losadressen.

Woensdag 20 juni. Na een prima nachtrust en dito ontbijt zijn we vandaag weer vertrokken richting de grens. Op de route naar de grens komen we nog 3 losadressen tegen. Dit verloopt zeer voorspoedig en rond één uur gaan we richting Hongarije. Uit ervaring weten we dat de grens niet iets is waar je zonder oponthoud overheen kunt rijden. Wij besluiten dan ook om al vroeg in de middag onze warme maaltijd te nuttigen. Geen ongelukkige keuze blijkt, als we rond half vijf aan komen rijden, sluiten we aan in een file vrachtauto’s met een lengte van 5 km. Het is de Hongaarse douane die deze wachttijden veroorzaakt. Vaak komen we bij de doorgang en wordt gekeken of de auto leeg is en even paspoort of id-kaart bekijken en doorrijden. Wij staan op dit moment al drie en een half uur voor de grens en zijn nog steeds niet aan de beurt. Dat een Europese Unie van transport dit toelaat is voor ons onbegrijpelijk.

Donderdag 21 juni. Gisteravond hebben we op 15 minuten na vier uren werk gehad om de Hongaarse grens te passeren. De werkelijke controle was het bekijken van de autopapieren, keuringsrapport en groene  kaart, de persoonlijke documenten en even achterin de oplegger kijken. Dat is hooguit drie minuten werk. Wij rijden dan nog drie uren door en blijven om kwart over elf staan op twintig kilometer voor Budapest. Deze stad rijden we vanmorgen, ondanks de spits, zonder problemen voorbij. Het valt ons op dat de doorgaande wegen in het oosten van Hongarije slechter zijn dan die in Roemenië. Ik krijg vaak de vraag: Gaat het land wel vooruit? Lange tijd was er afbraak en stilstand en alleen in grote steden enige vooruitgang. Jarenlang waren de wegen slecht tot zeer slecht. Nu ligt er zelfs op de lokale wegen goed asfalt en worden veel modderwegen verhard. Men is momenteel bezig met het aanleggen van honderden kilometers autosnelweg. Op industriegebieden verrijzen nieuwe bedrijven. Een supermarkt als Lidl heeft er al vele vestigingen, dus die hebben ook het vertrouwen in de economie. Voor de jonge generatie lijkt er een toekomst, maar dan moeten ze wel teruggaan naar Roemenië. Velen werken nu in de andere landen van de EU. Het is het begin, maar veel oudere mensen die al jaren buiten de arbeidsmarkt vallen, moeten soms nog rondkomen van 100 euro pensioen per maand. Als geheel kunnen we doorgaan met hulp aan scholen, ziekenhuizen, kindertehuis enz. Want als er dan een oudere mevrouw achter onze vrachtauto staat en vraagt om een voedselpakket en kleding omdat ze verder geen hulp heeft gekregen, dan is onze missie geslaagd als we haar de hulp kunnen bieden. Als ik dit verslag klaar heb is het bijna half drie en rijden we ter hoogte van Praag. Zonder oponthoud zijn we morgen even na de middag weer in Heerenveen. Dan alles nog naar de juiste eigenaar brengen en dan is waarschijnlijk ook de vrijdag al weer voorbij. Groet Gerrit en Herke.

Vrijdag 22 juni. De mannen waren aan het eind van de middag weer thuis, nadat ze oplegger en de trekker weer netjes bij de eigenaren hebben afgeleverd. Ondanks enkele "hindernissen" kijken ze terug op een geslaagde missie.

 

Verslag begeleiding.

Zaterdag 16 juni. Na een voorspoedige reisdag van 13 uur zitten we na 1.300 kilometer op het terras te dineren bij een temperatuur van nog 26 graden. Weinig oponthoud en een prima bed op ons bekende adres dicht bij de Hongaarse grens. 

Zondag 17 juli. De dag begint al om  zes uur. Na een echte Hongaarse douche en een heerlijk ontbijt zitten we even na half acht klaar voor de rit van vandaag. De thermometer wijst dan al 20 graden aan en in de loop van de dag zal daar nog ruim 10 graden bijkomen. Het is rustig deze zondagmorgen en de Hongaarse kilometers stampen we er vlot door. Na alleen korte plaspauzes en zo nu en dan een broodnodig kopje koffie bereiken we om half één de Roemeense grens. Alleen een snelle controle van onze paspoorten en we mogen Roemenië in. We zijn dan wel meteen een uur verder in de tijd en dus gaan we na de aanschaf van een vignet om half twee weer verder. De reis verloopt vlot. Bij Marien Kroon in Floresti halen we rond half vijf het Roemeense geld op en dan gaan we bespreken hoe we ons programma kunnen aanpassen nu de vrachtauto vertraging heeft. We besluiten nog contact te zoeken met Valureni zodat we vanavond nog de voedselpakketten kunnen controleren en dan morgenvroeg eerst met familiebezoeken te beginnen. Dit lukt gelukkig en net als altijd vinden we geen onvolkomenheden in Valureni en staan er keurig 300 pakketten klaar. We gaan vervolgens naar een hotel in Tirnaveni waar we op het terras bij een temperatuur van nog steeds 24 graden een heerlijke pizza nuttigen. Terug in het hotel vullen we nog de geldenveloppen en dan is het al weer elf uur geweest voor we ons nog even heerlijk kunnen douchen en gaan slapen.

Maandag 18 juni. Het heeft geregend als we om 6 uur ontwaken na een warme nacht. Het is buiten ook een beetje afgekoeld maar toch halen we vandaag weer ruim de 30 graden. We beginnen met een aantal familiebezoeken in Agirbiciu en Copsa Mica. In Agirbiciu moeten we met de auto door een droge rivierbedding om het adres te bereiken. De bewuste familie is niet thuis, maar de buren vertellen ons graag hoe de vork in de steel zit. In de tussentijd worden deze buren door de hele straat gebeld welke gasten zij uit Nederland op bezoek hebben. Wij proberen ons voor te stellen hoe dat bij ons zou gaan. Vast niet op deze manier.....

In Copsa Mica gaan we op verzoek van de sponsor kijken bij een moeder en haar zieke dochter. Hoewel er een serieus probleem is verbazen wij ons vooral over hoe de Roemeense gezondheidszorg werkt. Dit meisje moet iedere 4 weken voor een scan naar het ziekenhuis en dan ontdekken ze steeds nieuwe infecties en vitaminetekorten en iedere keer opnieuw kost dat een hele hoop geld aan medicijnen voor in onze ogen zinloze behandelingen.

Bij de volgende bezoeken in Mosna wordt het weer helemaal duidelijk waarom er hier nog steeds hulp nodig is. In een  kamer van nog geen 10 m2 wonen 7 personen, een vader en moeder met 5 kinderen. De jongste twee zijn een tweeling van 4 en overdag past een buurmeisje op alle kleinkinderen. Er zijn twee bedbanken waarop iedereen moet slapen, maar dit past toch nooit?  Men leeft op beton want van enige vloerbedekking is geen sprake. Wat een troosteloze toestand, wat een uitzichtloos bestaan en ook voor de kinderen is er totaal geen toekomst. Deze mensen wonen aan het eind van het dorp op een plek waar asfalt nog niet bestaat en modder het enige wegdek is. Als we terugrijden, vragen we ons af wat er gebeurt als je hier een ziekenauto nodig hebt. Zou die ooit uitrijden voor deze mensen? Of ben je ten dode opgeschreven als je hier een keer een serieus medisch probleem krijgt? Het doet ons maar weer eens beseffen dat onze hulp op deze plekken nog meer dan nodig is.

In Albesti ontmoeten we de mannen van de vrachtauto weer. Hier verdelen we de bestelde medicijnen voor de mensen die deze nodig hebben en niet zelf kunnen betalen. We zijn nog steeds heel blij dat we dit ieder transport nog vanuit de medicijnpot kunnen betalen. Een pot waarvan met regelmaat de bodem in zicht dreigt te komen, maar die we elke keer door uw gulle gaven net niet bereiken.

 De rest van de dag helpen we om de vrachtauto zo snel mogelijk leeg te maken. We gaan achtereenvolgens mee naar Dumbraveni, Medias, Velt, Copsa Mica, Sibiu en Sadu, waar we rond half 9 Roemeense tijd arriveren. Daar gaat de warme maaltijd er goed in en kijken we terug op een volle, maar geslaagde dag.

Dinsdag 19 juni. Na weer een warme en korte nacht staat de wekker opnieuw om 6 uur. Allemaal gedoucht en opgefrist schuiven we om 7 uur aan voor het ontbijt. Eerst nog even een ritje naar Cisnadie om onze gastvrouw bij haar werk af te zetten. We komen tot de conclusie dat deze mensen het misschien wat beter hebben, maar dat ze er ook erg hard voor moeten werken. Na ruim een uur bereiken we Agnita waar we -zoals gebruikelijk- lossen bij het ziekenhuis. Deze keer ook 30 tweedehands matrassen die in Nederland vervangen zijn. De directeur kan niet geloven dat wij deze matrassen weg doen in Nederland. En hebben wij in Nederland echt alleen maar afwasbare matrassen? Hoezo? We bespreken ook dat er, vanwege een gift van een Nederlandse kerk, mogelijkheden zijn om een ECG-apparaat aan te schaffen. Dat kunnen ze haast niet geloven. We spreken onze gedachte, dat wij niet kunnen geloven dat een ziekenhuis zonder zo'n apparaat functioneert, maar niet uit.....

Op verzoek van een sponsor kopen we een simpele wasmachine voor een gezin in Velt. We kunnen deze niet thuis afleveren omdat er na de regenbuien van gisteren te veel modder in de "straat" is. Daarom laten we de familie naar ons contactadres komen, waar ze vol enthousiasme de machine in ontvangst nemen. We bezoeken nog een familie die in het verleden o.a. geld heeft gekregen voor een dak op hun tweede kamer. Wat is het dan bijzonder om te zien dat het nu allemaal klaar is. Zo zien we dat hulp echt kan werken. In Bazna bezoeken we nog een oude bekende; de weduwe Stela, die met haar 4 kinderen in een uitzichtloze situatie zit. Het is er deze keer netter dan ooit tevoren en vol trots toont ze ons wat ze deze keer allemaal heeft gekregen. Dergelijke bezoeken blijven toch elke keer weer bijzonder. Op weg naar Sarmasu komt de temperatuur weer royaal boven de 30 graden uit. Het is eigenlijk de hele dag al zonnig. We gaan op zoek naar een familie en bezoeken het ziekenhuis. De dokter deelt zijn zorgen met ons. Het wordt steeds drukker op de eerste hulp omdat dit de enige vorm van gratis hulp is. Door een tekort aan artsen moeten ze met minder personeel hetzelfde werk doen. Een probleem dat dus ook hier voorkomt.....

Nu is het wachten op de vrachtauto. Die heeft echter ruim een uur vertraging als gevolg van asfalteringswerkzaamheden. Wij regelen alvast de nodige zaken en besluiten dan, nadat we de chauffeurs ontmoet hebben in Ludus, om verschillende dingen over te hevelen en door te gaan naar ons overnachtingsadres in Gura Ariesului. Het is dan ook fijn dat de chauffeurs voor ons de laatste zaken in Sarmasu kunnen afhandelen. Om half 11 zitten we nog buiten op het terras, koud is het dan nog steeds niet. Morgen weer een nieuwe dag.

Woensdag 20 juni 2018. Na een heerlijke nachtrust zijn we vanmorgen om kwart over zeven opgestaan. Na een heerlijke douche om 8 uur ontbijten en hierna onze auto weer een beetje op orde gemaakt in afwachting van de vrachtwagen. Om kwart over negen komen Gerrit en Herke en helpen we met lossen. Na de koffie hebben we afscheid van hun genomen en zijn we naar Mitresti gegaan om een gezin te bezoeken, nadat we voor hun wat boodschappen hebben gedaan. Soms lijkt hulp aan deze gezinnen dweilen met de kraan open, maar als je de kinderen ziet, verdienen ze toch een keer een goede maaltijd. Hier vandaan zijn we door gereden naar Sighisoara, alwaar we Sandor en Edith hebben bezocht. Zij waren voorheen het ontvangstadres in Mitresti. Als je daar destijds kwam hingen de Friese en Nederlandse vlag steevast uit. Hierna zijn we doorgereden naar het kindertehuis in Oderheiu Secuiesc. We werden hartelijk ontvangen door zuster Michaela en het aanwezige personeel, maar er was een droevige stemming omdat twee dagen geleden de oprichtster van deze zusterorde op 92-jarige leeftijd was overleden. We hebben haar de geldenveloppe overhandigd en gevraagd naar wensen. Ze gaf aan dat er behoefte is aan stevige plastic bekers die vaatwasser bestendig zijn. Ook willen ze graag douchegel en schoonmaakmiddelen. Bij de auto komende heeft het personeel tot onze verbazing de auto helemaal gewassen. Super actie! Dit was ook wel nodig. Na een hartelijk afscheid, was onze planning om in deze plaats te overnachten. Maar aangezien we nog ruim tijd over hebben rijden we alvast richting Bira, waar we morgen een bezoek zullen brengen aan dokter Filip. We zijn tot in Piatra-Neamt gekomen en overnachten hier. Na een heerlijke maaltijd en een lekkere douche gaan we lekker slapen.

Donderdag 21 juni. Omdat het ontbijt in dit pension pas vanaf half acht geserveerd wordt, kunnen we uitslapen tot kwart voor zeven, een hele luxe. Als we rond acht uur vertrekken is het al weer boven de 20 graden. We rijden naar Bira, een tochtje van een kleine anderhalf uur richting Russische grens. Hier bezoeken we dokter Filip, een bevlogen arts die helemaal gaat voor zijn patiënten . In de afgelopen maanden is hij heel druk geweest met het renoveren van zijn praktijkruimte in de hoop dat de overheid hem toestemming gaat geven om drie kamers bij te bouwen waar hij samen met de andere zeven dokters in deze buurt een soort dokterspost mag starten. We kunnen hem verblijden met een financiële bijdrage voor de renovatie, die hij in dankbaarheid aanvaardt. Inmiddels is de wachtkamer volgestroomd met patiënten, dus we nemen maar gauw afscheid. Wij hebben nog een lange tocht voor de boeg en hij heeft nog veel werk te doen. Rond twaalf uur is het al 33 graden en erg benauwd. We beginnen aan een prachtige tocht van ruim zes uur over twee bergen en langs de toeristische trekpleister Cheile Bicaz.. Schitterende vergezichten en we klimmen twee keer tot een hoogte van ruim twaalf honderd meter. Dan nog enkele uren over inmiddels vertrouwde wegen en dan arriveren we in Floresti. Hier heeft de vrachtauto deze week 5 pakketten voor Osorheiu gelost en die gaan wij inladen en bezorgen. Tijdens een Hollandse maaltijd praten we even bij met Yvonne en geven we de geldenveloppen en medicijnen voor Cluj-Napoca af. Dan hebben we nog  twee uur te gaan naar Osorhei. Hier bezorgen we de laatste pakketten en geldenvelop en een half uurtje later staan we bij de grens. Uiteraard hebben ze hier weer eens wat nieuws bedacht. Controle van de autopapieren .... Een snelle blik is voldoende en dan mogen we een donker Hongarije in. Een klein half uurtje later zetten we de auto op de parkeerplaats van het pension in Berettyóújfalu. We hebben er voor vandaag ruim zes honderd kilometer op zitten, en dan valt een pilsje er nog heel lekker in en daarna is het de hoogste tijd om eerst een douche te nemen en vervolgens het bed op te zoeken.

Vrijdag 22 juni. Vanmorgen om kwart over acht zijn we startklaar voor de duizend kilometers die we vandaag af willen gaan leggen. Na een klein uurtje stranden we in een file die voor zover wij in kunnen schatten, vrij serieus lijkt. Dus vogelen we zelf een omleidingsroute uit en hoewel die eerst ook erg vol lijkt, schiet het na een half uurtje toch echt op. Als we even later weer op de route komen, is het daar erg rustig en lijkt het alsof we voor de opstopping zitten. We kunnen dan weer mooi opschieten en koersen richting de Oostenrijkse grens, die we rond twee uur passeren. Net over de grens is tegenwoordig een vaste douanecontrole. Je passeert dan stapvoets een controlepost en af en toe wordt er iemand voor een grondiger controle uitgepikt. Wij mogen gelukkig doorrijden en zijn dan al snel in Wenen. Ook hier in een van de tunnels wat fileproblemen, maar al met al staan we niet langer dan een kwartier stil. Af en toe is het wat regenachtig en ondanks dat wij nog stug in de korte broek blijven rondlopen, is de temperatuur regelmatig onder de 20 graden. Dat zijn wij niet meer gewend.......

Als we omstreeks half zes de Duitse grens passeren, gaan we op zoek naar een plekje om te overnachten. Dat gaat nog niet geheel vlekkeloos, maar uiteindelijk vinden we toch een kamer in Eschendorf, vlak bij Schlüsselfeld. Hier laten we ons om half negen de warme hap en het daarbij behorende vocht goed smaken. Eenmaal op onze kamer, slaat de vermoeidheid toe en zijn we al gauw klaar voor een verkwikkende nachtrust.

Zaterdag 23 juni. Na een vroege start schuiven we om half acht aan aan een heerlijk Duits ontbijt. Om kwart over acht beginnen we aan de laatste 630 kilometers van deze reis. Zonder enig fileleed verloopt de reis voorspoedig. Onderweg blikken we terug op een geslaagde week waarin niet alles geheel volgens de planning, maar wel voorspoedig verlopen is. In de afgelopen dagen hebben we 5.300 veilige kilometers afgelegd en alles afgerond dat op het programma stond. Om drie uur zijn we weer terug in Heerenveen, waar we nog even napraten en terugblikken. De volgende inzameling staat gepland in de week van 7 en 8 september. Het transport zal dan op 28 september vertrekken. We vonden het fijn om deze reis weer met u te delen en hopen dat u dan weer met ons meereist.

Groet,

Sjikke en Johan.

 

Joomla templates by a4joomla