Vandaag 25 september zijn wij, Sjikke, Grietje en Gerrit, weer op pad gegaan voor de
stichting Groningen, Friesland, Drenthe voor Roemenië. Ondanks de vele ellende in deze
wereld blijven wij als stichting hulp bieden aan mensen en projecten in Roemenië. Ondanks
dat wij al een paar jaar geen fysieke transporten meer uitvoeren zijn er nog veel
mensen betrokken bij dit land. Nog steeds sturen veel mensen een voedselpakket (die in
Roemenië worden gemaakt) of geld naar hun gezin.
Nog steeds komt er geld binnen bij onze
stichting voor specifieke doelen zoals: voor inkoop van medicijnen, voor steun aan twee
ziekenhuizen, voor een paar broodprojecten in dorpen, voor een kindertehuis en voor een
school in het dorp Cotus. Deze acties zijn 4 keer per jaar waarbij wij 2 keer aanwezig zijn om
de contacten te onderhouden met al onze contactpersonen. We hebben gekozen om dit in
maart en september te doen. Maart is hopelijk de winter voorbij en september/oktober
hopelijk nog niet diep in de herfst.
Vandaag zijn we rond acht uur vertrokken en arriveren we om half zeven bij ons hotel inde Zuid-Duitse plaats Iggensbach. Een reis met mooi weer, maar veel files. Zelfs een wegafsluiting, waardoor we ruim 60 km over provinciale wegen moesten rijden. Morgen nemen we jullie mee op de route naar de Roemeense grensplaats
Bors, waar we wederom zullen overnachten.
Zaterdag 26 september. Na het ontbijt vertrekken we om acht uur richting Roemenië. Het is vandaag ook alleen maar kilometers maken. Voor de Oostenrijkse grens moeten we nog een vignet kopen en plakken deze op de voorruit. Dit doen we voor de laatste keer omdat het in 2027 alleen maar digitaal aangevraagd kan worden. De route door Oostenrijk gaat voorspoedig en we zien in de verte de bergen. Verder is de route door Oostenrijk behoorlijk vlak en wat heuvelig, alleen bij Wenen komen er wat bergen en hebben we een prachtig uitzicht over de stad. We stoppen voor de Hongaarse grens bij een tankstation en kopen hier een vignet voor een week voor Hongarije. Een vignet voor een week is goedkoper dan voor de heen en terugreis een dagvignet kopen. De rit door Hongarije is ook bijna geheel vierbaans autoweg. De eerste rondweg om Budapest was een karrespoor en levensgevaarlijk, maar door diverse aanpassingen is deze inmiddels uitgegroeid tot een acht en soms tien baans snelweg. De laatste 70 kilometer tot aan de Roemeense grens zijn nog niet klaar en dus nog extreem slecht en gevaarlijk. We hadden een andere route kunnen nemen, geheel autosnelweg, maar wel 40 kilometer langer. Na een prima dag komen we om vijf uur bij de Roemeense grens en zetten onze klok een uur vooruit. Na het tanken en een vignet kopen is het nog een paar honderd meter tot aan ons hotel, waar we inmiddels van een goede maaltijd hebben genoten.
Zondag 27 september. Zondag 27 september. Na een goede nachtrust en een goed ontbijt beginnen we vandaag met het afwerken van ons programma. De bedoeling was ons eerste adres in Cornesti, een rit van ongeveer vierenhalf uur rijden vanaf de grens Roemenië in. Wij hebben Roemeens geld nodig, voor de gezinnen die geld krijgen van hun sponsoren uit Nederland en ook moeten we de ingekochte medicijnen betalen in Roemeense lei. Bestellen en meenemen bij een wisselkantoor uit Nederland is voor de koers niet aantrekkelijk. Ons contactpersoon in Cornesti is gemachtigd om voor ons het geld van de bank te halen en dan zouden wij dat vandaag van haar overnemen. Maar we moeten gelijk al ons programma aanpassen omdat ze deze zondag niet thuis zijn. Geen groot probleem want ze komen het geld brengen in de buurt waar wij overnachten. Door deze extra tijd gaan we een langer bezoek brengen bij onze vrienden in Gura Ariesului. Jarenlang was dit een overnachtingsadres voor chauffeurs en begeleiders. Heel veel mooie en ook emotionele tijden hebben we hier gehad en elke keer voelden we ons hier echt welkom. Om gezondheidsredenen moesten we onze overnachting elders zoeken. Vandaag hebben we weer even herinneringen op kunnen halen en wij brengen hier geld voor het broodproject. 30 gezinnen maken hier gebruik van en door de toenemende armoede zijn er meerdere aanvragen. Daarom vindt hij dat iedereen er gebruik van zou kunnen maken en gaat hij jaarlijks wat rouleren. De armoede wordt groter en alle prijzen gaan omhoog, maar de laatste jaren zijn er geen loon- of pensioenverhogingen. Rond één uur vertrekken we weer en gaan naar Sighisoara om daar de medicijnen te halen en alles uit te zoeken aan de hand van lijsten, wie welke medicijnen krijgt en naar welk contactadres het gebracht moet worden. Een tijdrovend en secuur werkje waarbij kennis noodzakelijk is en vooral van ons contactpersoon die bij de apotheek werkt. Alle ingekochte medicijnen zijn voorzien van een recept van een huisarts. Deze keer hebben we voor bijna € 2.800,- ingekocht. Dit is € 800,- hoger dan 2 jaar geleden. Na 2 uurtjes vetrekken we in dezelfde stad nog even naar een bevriende familie en nemen direct hun medicijnen mee. Onderweg naar ons hotel hebben we dan de afspraak om het Roemeense geld in ontvangst te nemen. We komen bij ons hotel aan om half zeven. Dan is er voor ons nog het laatste klusje van de dag: enveloppen vullen met Roemeens geld voor de gezinnen van de sponsoren. Ook dit is een nauwkeurig werkje, want fouten maken komen we wel weer tegen als we terug zijn in Nederland en kunnen we de fout niet meer herstellen. Wij gaan straks slapen en morgen weer verder.
Maandag 28 september. Vandaag beginnen we de dag met een prima ontbijt. We rijden terug naar Sighisoara, waar we bij de apotheek de ingekochte medicijnen moeten betalen. Het is de enige apotheek in de stad die desnoods de medicijnen per pil gaat verkopen aan mensen die bijna geen geld hebben. De rit naar Dumbraveni is niet zo groot. Hier overhandigen we de geldenveloppen en laten we het geld achter voor het broodproject in het dorp. Het brood kost hier inmiddels ook al bijna € 2,10. Het aantal aanvragen stijgt nog steeds en moeten ze soms keuzes maken of ze toch ook nog met andere mensen moet delen. Na emotionele gesprekken in verband met ziekte van kinderen en kleinkinderen, die allemaal in Duitsland wonen, vertrekken wij weer naar het dorp Velt. Onze contactvrouw heeft veel pijn vanwege een hernia en wacht op een operatie. De pijn van een hernia is mij niet vreemd…. echte zenuwpijnen. Een bezoek door ons aan een gezin gaat niet door omdat de mensen niet thuis zijn. Ook al is het droog, dan nog zijn ze bijna niet bereikbaar omdat ze voorbij het asfalt wonen. Maar ook in Velt gaat de tijd door en zien we op de eerste zijwegen nieuw asfalt liggen. Na het verlaten van het dorp gaan we op weg naar Copsa Mica en overhandigen we ook hier de enveloppen. Het bezoek is kort, de vrouw des huizes is niet thuis en de echtgenoot spreekt alleen Roemeens en verstaat geen andere taal. Onderweg naar Sadu gaan we de auto reorganiseren zodat we daar vanavond niet mee komen te zitten bij ons overnachtingsadres. Onze overnachtingen vinden tegenwoordig hoofdzakelijk plaats in hotels. Deze avond overnachten we echter wel bij vrienden in Sadu en ook ontmoeten wij hier onze vrienden uit Sibiu. Zij zijn als gezin al een paar keer bij ons op vakantie geweest. Altijd weer een avond waar we herinneringen op halen en waar we altijd vooraf weer naar uitkijken. Toch komt ook aan deze avond een eind en gaan we voor een heerlijke nacht en willen we de gastvrijheid van Claudia bedanken. Wij weten dat we hier altijd op elk moment van de dag welkom zijn.
Dinsdag 29 september. Vandaag wordt een drukke dag, niet vanwege een overdaad aan bezoeken, maar vanwege de grote afstanden. Het is weer prachtig weer, het heeft al 2 maanden niet geregend en is funest voor de wintervoorraad voor het vee. Toch ligt er al vroeg sneeuw in de bergen, dus daar sneeuwt het met regelmaat. Maar verder dan de toppen van de bergen komt het niet. Als we vertrekken is het behoorlijk fris maar zonnig en bladstil. Vanaf de hoger gelegen delen zien we neer op de dorpjes waar vele houtkachels branden en de rook tussen en boven de huizen blijft hangen. Dit zou bij ons de landelijke dagbladen halen en milieu organisaties gek maken. Hier is er niemand die zich er druk over maakt en gaat het leven zijn gewone gang. Na anderhalf uur bereiken we het ziekenhuis in Agnita. Ze zijn zoals altijd blij met onze komst. We overhandigen hier ook weer een contract met geld welke zei bij besteding moeten verantwoorden. Net als altijd vragen wij of ze nog speciale wensen hebben en beloven we niets maar proberen iets te realiseren. Ze willen nog graag een tweede elektrische rolstoel. Twee jaar terug hebben ze de eerste gekregen, maar zien nu zien ze het gemak en willen ze graag nog eentje voor een andere afdeling. Nu moeten ze hem gezamenlijk gebruiken. Een nieuwe kost daar € 1.500,-. Na dit bezoek rijden we twee en half uur verder naar Odorheiu Secuiesc, hier bezoeken we het kindertehuis St. Joseph. Wat zijn ze daar blij. Heel veel donaties hebben ze gehad voor zonnepanelen plus batterijen en deze werken nu en ook in 2027 zonder terugleveringskosten. Gisteravond belden ze ons of wij in de avond nog langs konden komen, een vreemde vraag vonden wij, maar vanmorgen gaven ze helderheid hierover. Er was een kind ziek en er moesten medicijnen gehaald en gekocht worden. Probleem was dat er totaal geen geld meer was, maar sinds vanmorgen hebben ze weer € 5.000,- in kas. Waarvan € 2.000,- een donatie is van een kerk uit Groningen. In maart krijgen ze nogmaals € 2.000,- van deze kerk. In plaats van dat het aantal kinderen gaat minderen, is er zelfs een stijging en nu zijn er 170 kinderen. De laatste die werd gebracht is een jongetje uit Roemeens Moldavië. Zijn ouders konden niet voor hem zorgen, hij had honger en at de bladeren en takjes van de bomen. Nu gaat het goed met hem. Na een emotionele ontmoeting verlaten wij het huis en vertrekken we naar Sarmasu. Ook weer een ritje van twee en half uur. We werken hier snel, met een bezoek aan het ziekenhuis en een bezoek aan een familie over de situatie op dit moment en de medicijnen en enveloppen afgeven bij ons contactadres. Dit doen we in ruim een uur. Dan gaan we naar ons hotel. Maar eerst gaan we onderweg de warme maaltijd nuttigen omdat we te laat zijn voor de keuken in het hotel. Het is half negen als we ons hotel bereiken. Morgen nog twee bezoeken en dan gaan we weer richting grens.
Woensdag 30 september. Vanmorgen brengen we een bezoek aan het schooltje in Cotus. De laatste tien kilometers er naar toe is de weg erg slecht. Dachten we in maart nog dat er asfalt zou komen, is dit niet het geval. Er werd toen hard gewerkt met grote kranen en shovels, maar er zijn keien van minimaal tien centimeter dik met daar tussenin grind gestort. Hierdoor is de weg slechter dan ervoor en dit heeft gevolgen voor de school. De catering brengt geen warme maaltijden meer naar de school. Nu moeten de onderwijzers dit zelf komen halen maar zonder soep en warm vlees. Kregen anders de hogere klassen te eten, nu krijgen alle leerlingen, grote belegde broodjes en dat zijn bijna 70 leerlingen. Op de vraag of alle kinderen, die de school verlaten, meegaan naar vervolgonderwijs is het antwoord positief. De onderwijzers zien duidelijke vooruitgang en dat is nodig in dat arme dorp. Wij verlaten Cotus en gaan terug naar Tirgu Murus om wat bankzaken af te handelen met ons contact persoon. Het is rond de middag als we vertrekken naar ons hotel bij de grens. Onderweg nog even tanken voor de prijs van € 1,89 en toch is dit voor Roemeense begrippen duur. Vandaag om half vijf uur bij ons hotel en kunnen we ons opmaken voor de reis van morgen naar ons hotel in Geiselwind Duitsland. Een ritje van 1.050 km en dus een mooie tijd om Grietje haar verjaardag te vieren.