Details

Maarttransport 2026. 

De inzameling van opdrachten voor voedselpakketten en financiële ondersteuning ligt al weer enkele weken achter ons. Alle papieren zijn inmiddels klaar en onze vrijwilligers zijn weer bijna klaar om naar Roemenië af te reizen. Zij zullen deze keer de projecten bezoeken en zorgen voor de medicijnen en financiële ondersteuning. Op vrijdag 6 maart hopen Gerrit en Grietje Samplonius en Sjikke Havinga te vertrekken. Zoals u dat van ons gewend bent, leest u dagelijks een update over hun belevenissen. U bent van harte uitgenodigd om mee te reizen!

Vrijdag 6 maart. Vandaag zijn we, Sjikke, Gerrit en Grietje begonnen aan onze reis naar Roemenië. Het is voor ons een jaar geleden dat wij daar waren. Voor mij is het 30 jaar geleden dat ik mijn eerste reis maakte. Toen in begin februari was het heel erg koud en veel sneeuw en de wegen waren extreem slecht. Doorgaande wegen waren karresporen, lokale wegen waren bijna niet te berijden. De dagen waren kort en straatverlichting was er niet, in ieder dorp liepen in het donker schimmen op de weg en mensen op onverlichte voertuigen. In deze 30 jaar ben ik jaarlijks in het land geweest, soms als toerist, maar de meeste keren, soms 2 of 3 keer per jaar, om werkzaamheden te verrichten voor onze stichting Groningen, Friesland, Drenthe voor Roemenië. Ook nu gaan we voor de stichting onderweg en is het voorjaarsachtig weer en geen regen of sneeuw. Natuurlijk zijn de reizen niet te vergelijken met 30 jaar terug. Vroeger kwamen we in dorpen waar het asfalt nog niet uitgerold was, tegenwoordig zijn bijna alle dorpen voorzien van asfalt. Ook straatverlichting is er volop aanwezig. Vandaag eindigen we onze dag in het Zuid-Duitse Iggensbach en morgen vervolgen we onze rit tot over de grens in Roemenië. Uit vorige reizen kregen we hele leuke reacties over onze verslagen (op Facebook), en daarom ga ik ook deze reis weer een reisverslag maken. Groet G en G en Sj.

Zaterdag 7 maart.  Als echte Hollander kijken we s’morgens eerst even naar het weer. Vanmorgen begon de dag buitengewoon. We rijden vandaag naar de Roemeense grensplaats Bors, hier gaan we overnachten. Tijdens de rit hebben we het er over hoe anders het nu is dan 30 jaar geleden. Toen was de euforie heel groot, de koude oorlog was voorbij. De opstap naar een beter leven in Roemenië lag in het verschiet en is ook bewaarheid. Ook al zijn er nog veel gezinnen die in armoede leven, maar leven in vrijheid zonder landsgrenzen binnen de EU is een groot goed en een geleidelijke opstap naar een beter leven voor iedereen. Toch denk ik vaak….het gaat te langzaam… wij zien nu de euforie omslaan in een bepaalde vorm van angst. Regeringsleiders uit een aantal Oostbloklanden lijken weer bevriend te worden met Rusland. Het is natuurlijk dat deze leiders de macht naar zich toe willen trekken om de bevolking onder de duim te houden. In deze wereld die compleet in brand staat is hulp overal nodig. Toch blijven wij bij onze hulp geven aan gezinnen, ziekenhuizen, kindertehuis enz. in Roemenië. Hiermee gaan we morgen aan de slag. Na een prachtige zonovergoten reis zijn we nu aangekomen bij ons hotel in de Roemeense grensplaats Bors.

Zondag 8 maart. Na het ontbijt rijden we verder Roemenië in. Na ongeveer 4 uur rijden komen we aan bij ons eerste contactadres. Zij maakt de voedselpakketten in haar winkel en doet ook de distributie naar ongeveer 11 contactadressen. Vol lof wat zij voor ons doet. We hebben veel Roemeens geld nodig. Zij is gemachtigd om dit voor ons van de bank te halen. Als we aankomen staat de lunch voor ons klaar, het is een belangrijke dag, het is internationale vrouwendag. Deze wordt in Roemenië groots gevierd. De lunch die voor ons klaar staat, blijkt een complete maaltijd. Tijdens ons gesprek over de situatie van de Roemeense gezinnen is ze duidelijk. Zij voelt het direct in haar winkel, mensen die boodschappen komen doen hebben veel minder te besteden dan een jaar terug. Diegene die het goed hadden hebben het nu duidelijker moeilijker. Heel veel proberen de teruggang op te vullen door het land tijdelijk te verlaten en te werken in het buitenland. Na een leuk weerzien vertrekken we naar Sighisoara, de stad van Dracula op 1 uur rijden. Hier halen wij de ingekochte medicijnen,…. maar ook hier staat de warme maaltijd klaar en natuurlijk kunnen we dit niet weigeren. De medicijnen ter waarde van bijna € 3.000,- moeten worden gesorteerd per gezin, een secuur en tijdrovend werkje. Nadat dit is gedaan vertrekken we naar ons hotel net buiten de stad. Hier hebben we het volgende precisie werkje, geld verdelen in enveloppen voor gezinnen die dit krijgen van sponsors uit Nederland. Het gaat hier om ongeveer € 5.000,- of om gerekend ongeveer 24.000 ron. Als we rond half acht nog even naar het restaurant gaan voor een drankje, houden ze ons ook weer de menu kaart voor,…. hier maken we na  de 2 warme maaltijden van vandaag geen gebruik van. Probleem is dat we de broodjes vanuit Nederland over houden, want morgen is waarschijnlijk weer gelijk aan vandaag. Nog even bijpraten en dan naar bed, wij zijn tenslotte een uurtje later dan thuis.